کاناتای پنجم
ساعت یازده شب بود و چیزی به آغاز ششمین روزِ آگوست نمانده بود که ناگهان تلفنش زنگ خورد. صورتش تقریباً بیتغییر ماند. فقط با چند کلمهی کوتاه — «خب»، «باشه»، «میام» — تماس را تمام کرد.
پرسیدم:
ـ کی بود؟ چی شده؟
بعد از مکثی کوتاه، فقط گفت:
ـ یهودا مرده.
در تمام سالهایی که میشناختمش، حتی یکبار هم اسم این آدم را نشنیده بودم. در هیچکدام از خاطراتش، در هیچ جمعی از دوستانش، هیچ نشانی از کسی به نام یهودا نبود.
اما آنطور که نگاهش را از من دزدید، فهمیدم که خبر، برایش ساده نیست. تصمیم گرفتم همراهش بروم. مراسم فردا صبح، در واترلو برگزار میشد. فاصلهمان تا آنجا چهار ساعت بود و باید پیش از طلوع راه میافتادیم.
از همان اول میدانستم این سفر، سفری معمولی نخواهد بود. اما انتظار نداشتم که در تمام مسیر، حتی یک کلمه حرف نزند و فقط به آداجیوی ساموئل باربر گوش بدهد. چند بار خواستم موسیقی را عوض کنم، اما نگاهش مرا منصرف کرد.
چهار ساعت خاموشی و سنگینی گذشت تا به گورستان واترلو رسیدیم.
جمعیت زیادی آنجا بود. جالبتر از همه اینکه خیلیها او را با نامی قدیمی صدا میزدند؛ اسمی که سالها بود نشنیده بودم. آنجا بود که فهمیدم وارد یکی از تاریکترین بخشهای زندگیاش شدهام.
در طول مراسم، پاسخ همهی ابراز احساسات را فقط با یک لبخند میداد. هرگز او را اینقدر غریب ندیده بودم. سکوتش مثل مهی غلیظ، تمام وجودم را گرفته بود. در آن لحظات، تنها کاری که از دستم برمیآمد، فشردن محکم دستانش بود. شاید این غریبگی کمی رنگ میباخت.
بعد از مراسم، جمعیت کمکم پراکنده شد. خورشید به زحمت از پشت ابرها خودش را نشان داد، اما هیچ نوری روی صورتش نمیافتاد. هنوز دستم در دستش بود، اما کمکم حس میکردم سرد شده.
کنار مزار ایستاد و به سنگ خاکستریای که نام «یهودا» رویش حک شده بود، خیره شد. آن شب، بعد از بازگشت، دیگر هیچ نگفت. فقط کنار پنجره نشست و به تاریکی بیرون زل زد.
صبح، با بوی تلخ قهوه بیدار شدم، اما خبری از او نبود. روی میز فقط یک برگ یادداشت مانده بود:
«یهجایی، میان روزهای نیامده و گذشتههای مرده، خودم را گم کردم.
ببخش که پیدایم نمیکنی.
باید گوسفند را هرچه زودتر پیدا کنم.
ممنون که تا اینجا همراهم بودی.»
پ.ن: با الهام از موسیقی Adagio for Strings اثری از Samuel Barber.