تقریبا دو شبه، بی‌وقفه توی خوابام حضور داره. اینقدری دردناک شده که تبدیل به کابوس شده. کابوس‌هایی که دلیلش رو نمی‌فهمم. از خواب می‌پرم و دیگه خوابم نمی‌بره. همیشه می‌گفتم خواب بد یه چیزه و کابوس یه چیز دیگس. خواب خوبم برای من حداقل وجود نداره. شاید شبی که هیچکدوم از دوتای قبلی نباشه بهش بشه گفت خواب خوب. نمی‌دونم دقیقا کابوس بدتره یا خواب بد. وقتی که کابوس می‌بینم، همون موقع از خواب می‌پرم تا چند روز درگیر دردهای جسمی مختلف میشم. از اون طرف، وقتی خواب بد می‌بینم تمامیت سیاهی با شعار یکرنگی هجوم میاره به ذهن و روحم. روزهامو برای چند روز سیاه می‌کنه و غم رو میشونه روی پایین‌تر جای دلم. انگار کیسه‌ی غم پر از سنگه که هیچوقت نمی‌تونم از ته دلم بکشمش بیرون.
در نتیجه، هیچوقت از ته دل نشد بخندم. نشد از ته دل خوشحال باشم. فقط یه آدم ناراحت و غم زده مونده به راه. این موضوع واقعا چند سالی هستش که همه چی رو تحت الشعاع قرار داده. یه روزی فقط مشکل بی‌خوابی بود و وقتی خوابم می‌برد حداقل حالت خوب داستان بود اما الان تازه همه چی از وقتی شروع میشه که خواب شروع میشه. دقیقا جایی که باید آرامش می‌بود الان ناآرام‌ترین حالت زندگیمه. نمی‌دونم بقیه چجوری خودشون رو آروم می‌کنن. نمی‌دونم چه کاری انجام می‌دن برای اینکه به یه آرامش حداقلی برسن. برای من همه اینا شده دست نیافتنی. آرامش، کجاست؟ زندگی، کجاست؟ من؟ کجام؟
