از اونجایی که مریضم و در قرنطینه به سر می‌برم و هم صحبتی ندارم، پناه می‌برم به نوشتن. می‌خواستم یه چیزی تعریف کنم که داشتم تایپ می‌کرد «پناه» دیدم چقدر کلمه قشنگیه به تنهایی. پناه، هم میشه به یه خونه گفت که مهم نیست چیا توش کم داره اما همین که توش احساس آرامش کنی (دستشویی خیلی مهمه)، پناه میشه. یا یه مکان که مهم نیست کجا باشه و واسه چه کاری باشه همین که مثل یه خونه بهت آرامش بده و اون شرایط دستشویی مناسب هم برقرار باشه پناهه و در آخر مهم‌ترین قسمتش یه آدمه که ندونی چرا و کی بهش نیاز داشته باشی یهو مثل امداد غیبی به دادت برسه و اون آدم میشه پناه. بغلش میشه پناه بنی‌آدم.
نمیدونم این قضیه چه ربطی به پناه داره اما چند سال پیش، حدود 10 سال پیش، که ما 17 سالمون میشد، یه خانم بیست و خورده‌ای ساله‌ای می‌خواست با یکی از دوستام دوست بشه، بعد هرکاری می‌کرد اینم راضی نمیشد. تا فکر کرد با یه جمله می‌تونه غوغا کنه و این دوست منو خر کنه و جمله این بود «... می‌خوام چتری باشی برای روزای بارونیم، آقای الف». آره خلاصه از این به بعد از حرف اول اسم برای آدما استفاده می‌کنم. خب آخه خانم این چه حرفیه زدی. :))))
از فواید پناه براتون گفتم و گفتم می‌خوام یه خاطره بگم. از نظر تاریخی و هیستوریکالی بگم براتون من همیشه این موقع از سال، یعنی تقریبا از آبان-آذر تا آخرای سال همیشه تنها سپری می‌کنم. حالا چراشو نمیدونم احتمالا زیست شناسا رفتار این گونه نادر رو دربیارن. چند سال پیش همین موقع‌ها یه دوستی داشتم به اسم «خانم ب» که اصلا فی‌الذاته فوق العاده بود. منم اکثر اوقات شیر برنج کوچولو صداش می‌کردم. یادمه هر آهنگی که گوش می‌کردم بعد چند دقیقه با پیانو می‌زد و برام میفرستاد. خیلی مهربون بود. وقتایی هم که باهاش بیرون بودم همیشه می‌خندیدم و اصلا گذر زمانو حس نمی‌کردم. این فرآیند بیرون رفتن و خوش گذروندن فکر کنم 1 یا نهایتا 2 ماه طول کشید. معمولا تا وقتی به ثباتی تو رابطه با کسی نرسم توی جمع با اون آدم پدیدار نمیشم، مگر چنتا شرایط استثنایی. اینو گفتم که بدونید رابطه ما حتی به اون مرحله هم نرسید. اینکه چرا بهم زدین، دلیلش این بود که من اونقدری که باید باهاش جدی نبودم و کودک بودم تو عالم خودم. البته یه سری داستانای مختلف راجع به سکس داشتیم که بماند. خلاصه اینارو گفتم که چقدررررر به وجود همچین آدمی اینجای زندگیم نیاز دارم. مهم نیست که آی و اوی حتما باید عاشقش باشم یا بمیرم براش، آدمی که بشه خیلی چیزای ساده در کنارش تجربه کرد، کافیه و البته لازمه. خب قضیه برمی‌گرده به مشکل همیشگی آدم درست جای غلط، آدم غلط جای درست.
از نظر خودم هیچوقت به قانون شرایط و آدما عمل نکردم. مثلا در اوج مسخره بازی زندگیم جدی‌ترین رابطه‌ها با آدمای خوب و سالم شروع کردم و مشخصا به جایی نرسید. وقتی هم خودمو خواستم سر و سامون بدم، آدمای غلط اومدن توش، ریدن توش. از نظر خودمه. جالبه که دیگه هیچ ایده‌ای ندارم تو چه شرایطی هستم و چی می‌خوام. یعنی یه روز فکر می‌کنم یه تکونی به خودم بدم و فرداش بابا بگی بشین حوصله داری. همه این شرایط از دلایلی هستن که برای اینکه به زندگی دیگران نرینم و عذاب وجدان زندگیمو بیشتر از این نکنم، سراغ چیزی یا کسی نمی‌رم.
