در نخستین سحرگاه، در پنجمین روز خورشیدی، خورشید از شرق طلوع نکرد و هیچ کلامی در سوگ مردگان برنخاست. سرانجام، این خشم بود که فریاد پیروزی سر داد و انسان، بار دیگر، ناتوان و درمانده، رو به خویشتن گریست؛ گریهای که نه پایان کار بود و نه آخرین بار که شکست اساطیر در برابر نفرت بیفرجام روزگار به نمایش درمیآمد.
در همین اثنا، مرگ با لبخندی مرموز، نظارهگر واقعهای بود که چنین رقم خورده بود. لبخندی که بیش از آنکه از سر رضایت باشد، از هوسی دیرینه حکایت داشت؛ هوس آنکه انسانی دیگر، پس از شکست خویش، بار دیگر به او پناه آورد. اندکی بیرحمانه بود، اما اگر حقیقت را بخواهید، بیشتر به لبخند پدری میمانست که بازگشت فرزند شکستخوردهاش را انتظار میکشد.
آفرینش، بار دیگر، روی بیرحم خود را به رخ همگان کشید. هیچگاه آنقدر که تصور میکنی، آدمیان در کلاه کسی سکه نمیاندازند؛ هیچ نمایشی آنچنان که باید، دیده نمیشود و هیچ انسان شکستخوردهای در زمان حیات خویش، آنقدر که سزاوار است، ستوده نمیشود. آدمی میمیرد و تازه پس از مرگ است که بزرگیاش را به یاد میآورند؛ گویی جهان تنها زمانی به عظمت کسی اعتراف میکند که دیگر فرصتی برای شنیدن این اعتراف باقی نمانده باشد.
و سرانجام، انسان در آغوش پدرانهی مرگ آرام میگیرد؛ خشم، پس از آن همه هیاهو، شعلههایش را فرو مینشاند و جهان، بیآنکه از آنچه گذشت درسی آموخته باشد، به انتظار سحرگاهی دیگر مینشیند.