جدایی یکی از سختترین کارهای دنیاست. حس و احوالاتی که بعد از جدایی به سراغ آدم میاد هم خیلی دردناکه. با همه درد و زجری که داره این اتفاق، خیلی اجتناب ناپذیره و در قبال این موضوع چارهای جز پذیرفتن وجود نداره.
به هر حال به نظر میرسه یکی از دورههای زندگی من تموم شد. دورهای که شروعش خیلی امیدوار کننده بود. آدم خوشحالی که به نظرش میتونست حتی کوه رو جابهجا کنه. حاضر بود دست به خیلی از کارهایی بزنه که انجامش الان بیشتر نیاز به یه حماسه و افسانه داره. خلاصه، یه مسیر درستی که شاید اگه 10% از چیزی باید میشد، اتفاق میافتاد الان خیلی اوضاع فرق میکرد.
مسیر این دوره به معنای واقعی پر از تمام فراز و نشیبهایی بود که روزهایی باعث میشد خوشحالترین آدم روی زمین باشم و روزهایی بودن که تمام تواناییم رو میباختم و مثل یه شکست خورده از اون صحنه خارج میشدم.
پایان این دوره چیزی جز خرابی و آوار نبود. حقیقتا با اون آدم اول خیلی فاصله گرفتم و بعید بدونم حالا حالاها بتونم تبدیل به اون آدم بشم. خلاصه این دوره مثل یه عکسی بود که کم کم تمام آدمایی که تو عکس خوردن محو شدن و من موندم و هزاران صندلی خالی. حسرت. دلتنگی. شکستگی.
نمیتونم بگم که بزرگتر شدم اما میتونم بگم خیلی پیرتر شدم. یه سری تجربیاتی مثل عاشق شدن و فارق شدن ازش تجربه کردم که فکر میکردم هیچوقت توی زندگیم شانس تجربه این موضوع رو نداشته باشم. روزای پر از استرس و درد منو تبدیل به کالبد بدون روح کرد. خیلی از مواقع مثل یه آدمی بودم که کمجان روی زانوش افتاده و فقط بیدلیل نفس میکشه.
خیلی هم قرار نیست این نوشته طولانی باشه. اصلا نمیدونم بعد از امروز دوباره مینویسم یا باید خودم رو از هر گونه ابراز موجودیت از جمله نوشتن محروم کنم. حتی نمیدونم که از امروز به بعد قراره چند روز زنده باشم که برای آینده برنامه ریزی کنم. از طرفی هم مطمئنم برای هیچ کسی اهمیتی نداره و اساسا آدما اینقدر مشکلات برای خودشون دارن که ظرفیتی برای اهمیت دادن به من نداشته باشن. منم تقریبا تمام انتظاراتم به سمت صفر میل کرده و شاید این مهمترین دلیلی بوده که از کسی توی این مدت کمک نخواستم.
به هر حال به نظر باید خداحافظی کنم با هر کسی قراره این نوشتهها رو چه الان و چه در آینده بخونه. حداقل برای یه مدت نسبتا طولانی. پس خداحافظ.