اساسا هیچوقت نویسنده خوبی نبودم، چه الان و چه 10 سال پیش که برای اولین بار شروع کردم به نوشتن وقایع و اتفاقات اما توی نوشتن برای من یه چیزی هست که تو بقیه چیزا نیست. اونم اینه که وقتی از تموم دنیا بریدی، حوصله نداری و کلهات خرابه آخرین جایی که میشه بهش پناه اورد نوشتنه.
شاید اگر هیچوقت وبلاگمو از دست نمیدادم دیگه شروع به نوشتن نکردم اما هر چیزی که از دست بره انگار تازه ارزش خودشو نشون میده. به هر حال اتفاقی که افتاده به هر دلیلی خیلی مهم نیست دیگه.
اومدم نشستم فکر کردم کجا بنویسم که هم کسی از اطرافیانم ندونه و هم اینکه فقط خودم و خودم نباشم توش، سووو، هیر آی ام.
فعلا تا همینجا که بعدا به بقیشم هم میرسیم.