به شدت نمیتونم بیحوصگی یا فرآیندی که منجر به بیحوصلگی میشه برای کسی توضیح بدم.از جمله چیزهایی در زندگی هست که لزوم درک کردنش بودن توی همون موقعیت هست. برای من اوایل اینطوری بود که یه حالت موقتیه و بعد از یه مدتم دیگه خبری ازش نیست اما گویا دائمیه. چرایی دقیقشو نمیدونم اما به سادهترین شکل ممکن بگم تمام سلولهای بدن به انجام ندادن یه کاری یا بد انجام دادنش فرمان میدن. شاید اوایل این قضیه من یه مقدار مقاومت میکردم اما خب یه کم که گذشت، بافرض همون موقت بودنه، دیگه مقاومت نکردم و خلاصه اینطوری شد که قرار نبود بشه.
این بیحوصلگی تا وقتی توی بعد فردی باشه یا تنهایی باشه مشکلی ایجاد نمیکنه اما وثتی با این وضعیت وارد جامعه میشم، وارد جامعه شدن و این وضعیت که جفتشون اجتناب ناپذیرن، تبدیل به یک فاجعه میشه.
قدم اول این فاجعه اینه که اون وجود من برای این جامعه آماده نیست و ترس و استرس ازش سر ریز میشه و امروز فهمیدم ژاپنیا به این فرآیند «تاییجین کیوفوشو» میگن. واقعا ترس دیدن آدمهای قبلی گذشته و آشنا شدن با آدمهای جدید توی زندگی وحشتناکه.
توی قدم دوم اون قسمت سرکوفت زدن به خود آدم شروع میشه که تو میتونستی خیلی بهتر باشی و نترسی و استرس نداشته باشی. چه مرگته؟ چرا نمیتونی عادی باشی؟ احتمالا هم پایان این فرآیند منجر میشه به اینکه باشه بابا، من از خودم بدم میاد.
قدم سوم، احساس اون آدما به شماست. شاید اوایل شما رو درک کنن اما در نهایت یک نقطهای وجود داره که دیگ این رفتار براشون توجیه ناپذیره.
و خب یه سری مراحل دیگهای این وسط وجود داره اما نهایتا تمام این مراحل منجر میشن به اینکه آدم برای کمتر آسیب دیدن خودش و دیگران از همه فاصله بگیره و به کنج عزلتی که وجود داره بره. این موضوع در عمق خودش به هیچ عنوان، جالب نیست. شاید بشه کنترل کرد یا باهاش کنار اومد اما بازم همون موضوع ناخوشایندی هستش که بوده.
اینجوری بودن یا اینکه کسی از اطرافیان اینجوری باشه یه وضعیتی هستش که راه حل خاصی ندارم براش. مسلما اگه راه حلی بوده باشه خودم اول امتحان میکردم. آخر این مسیرم به شدت برام نامفهومه و نمیدونم واقعا چجوریه.