هیچ، همین.

این چند روز خیلی حوصله نوشتن نداشتم. از اون طرفم حوصله حرف زدن و معاشرت هم نداشتم. منطق اینطوری حکم میکرد که الان مسافرت می‌بودم، نه اینکه زیر دو لایه پتو خودم رو حبس کنم. شاید اگه حال مسافرت رو نداشتم، باید حال اینکه حداقل با یکی از دوستام برم پیاده روی رو می‌داشتم، که متاسفانه نداشتم. به نظرم، دارم وارد یه دوره‌ای میشم که حالم قراره 5 دقیقه یکبار دگرگون بشه. یهو خوب ناگهان بد و دوباره این روند قراره تکرار شه.

قسمت ترسناک داستان برای من دوست داشتن و نفرته. توی این چند وقت اخیر، به خصوص همین چند روز، بعضی اوقات چنان محبتی نسبت به آدما منو در بر می‌گرفت که عجیب بود. در نقطه مقابل، توی افکارم یا توی یه سری از برخوردها با چنان نفرتی سر می‌کردم که واقعا برام عجیب‌تر بود. درسته که خیلی وقته با خودم غریبه شدم اما اینکه نتونم خودم و احساساتم رو درک کنم چیز جدیدیه. به نظرم هرچقدر قدیم حالم بد بود، در نهایت تهش می‌دونستم چی به چیه اما الان هیچ درکی ندارم. هیچ.