بعضی وقتا خاطرات به یه شدتی به آدم هجوم میارن که بدون اینکه بفهمی محکمترین سیلی رو توی خلاف جهت میخوری. مهم نیست این خاطرات خوب هستن یا بد، مهم اینه که خاطرات هستن. نظر من اینه که خاطرات همونقدر که میتونن شیرین و به یاد موندنی باشن، میتونن سرطانی باشن، مخصوصا وقتی که تقریبا مطمئن باشی که هیچوقت قرار نیست دوباره تکرار بشن. یه چیزی شبیه عقده میشن توی آدم.
من توی این دو سال اخیر، برخلاف آدمی که سابقا بودن سعی کردم خیلی از جاها تنهایی برم و سعی کنم با تنهایی خودم کنار بیام و بهش این فضا رو بدم که کل زندگیم رو بگیره. امروز، خیلی اتفاقی موقع نهار دقیقا یاد همون رستورانی افتادم که پاتق روزای بارونی و تعطیل من و مل بود. نمیتونم بگم چقدر بیاندازه شام و نهارهایی که اونجا خوردیم بهمون چسبید و چقدر بیاندازه برای اون زمان دلم تنگ شده. خب من هم مل رو دوست دارم و هم غذا خوردن و جفتش در کنار هم برای من فوق العاده بود. تمام امروز ذهنم درگیر این بود که پاشو سه شنبه برو همونجا. با کی برم؟ هیچ آدمی به ذهنم نرسید. تنها برم؟ نمیتونم. شاید اصلا با هیچکسی نتونم برم اونجا ولی آخه یه آدم چقدر چیز برای از دست دادن داره حتی این یه کارم نتونه بکنه؟ من حتی رستورانی هم که دوست دارم لای خاطرات قدیمم دارم از دست میدم. توی لحظه زندگی کردن و خندیدن بماند.
خلاصه، از اون تایم به بعد نابود شدم. تموم مدتی که تو مسیر برگشت با عزیز داشتیم برمیگشتیم سمت خونه به زور شاید سه کلمه باهاش حرف زدم. دلم نمیخواد اذیتش کنم اما اون خیلی وقته که این بادکنکای سیاه رو جلوی صورتم نگه داشته تا کسی نبینه پشتش چه خبره. با تمام وجودم حس میکنم شاید این قضیه رو اما خب چه کنم، آدم بدی شدم. نااهل شدم.