الان که شنبه صبحه، بهترین زمان برای صحبت کردن در مورد هفته گذشتهاس. تا حدودی فکر میکردم که هفته گذشته، یکی از مهمترین هفتههای زندگیمه و خب تا حدود بسیار زیادی تکلیفم با خودم مشخص میشه. خب همونجوری که پیش بینی میکردم به همون شکل گذشت. ناامید کننده بود. اینقدر ناامید کننده بود که دیشب با تمام وجود یه حالی بودم. اینم یه جور تکلیف روشن شدنه. مگه میشه اینقدر همه چی بد پیش بره؟ مگه میشه اینقدر همه چی بیفایده باشه؟ من بیفایده و بیاهمیت باشم؟
خب همه اینها دلایلی میشن که چرا هیچ علاقهای به اطرافیانم دیگه ندارم، راستش اکثرشون. هنوزم یه تعدادی از اطرافیانم هستن که برام ارزش قائل هستن البته که قلیل هستند. کلا به نظرم انزوا درستترین تصمیمی بود که باید میگرفتم و تا جایی که بشه کاری به کسی نداشته باشم. شاید اگه آدم قبلی میبودم تمام وجودمو نفرت میگرفت و با حذف کردن تمام آدمها فارغ از ارتباطمون به خودم ثابت میکردم چقدر میتونم از اونا موجود مزخرفتری باشم اما الان متاسفانه یا خوشبختانه خیلی خسته و ذلیل هستم که بخوام عکس العملی نشون بدم.
خلاصه که خیلی ناامیدانه هفته جدید رو شروع کردم و خیلی ناامیدانه احتمالا ادامه خواهم داد و با این روند بیحوصلگی که در پیش گرفتم بعید بدونم شبیه آدم سابق بمونم به خصوص در ظاهر.