دقیقا چی داره تو ذهنم میگذره که هر لحظه دارم به چیز فکر میکنم. یه بیان سادهتر، تو هر لحظه تو ذهنم دارم از یه چیزی مینالم. احمقانهترین این فکرا همونی که بعد از سالها دوباره تو ذهنم غرق ساختن یه زندگی شدم که کیلومترها باهاش فاصله دارم. چه مرگته آخه پسر؟ چرا حرفتو به هیچکی نمیگی؟
خب واقع بینانه هیچ آدمی مناسبی نمیشناسم حرفمو بهش بزنم. صد البته هم جرات حرف زدن راجع به این موضوعاتم فکر نکنم پیدا کرده باشم یا حتی پیدا کنم. پس اینکه همیشه باید باهاشون درگیر باشم یه بخش عمدهاش تقصیر خودمه. بله بله من. وقتی میام میشینم فکر میکنم که چی شد اینطوری شد چیزی جز دو هفته جهنمی سال 98 یادم نمیاد. دو هفتهای نه تنها مسیر زندگیمو برای همیشه عوض کرد بلکه رید توش. من اتفاقا خیلی احمقانه تو اون دو هفته خوشحال بودم ولی هر چی که گذشت فهمیدم اوه اوه چه اتفاقی افتاده. اینکه توی این دو هفته چی گذشت هم برای اولین بار میخوام به جزییات بنویسم ولی خب الان نه، حداقل شب.