ببینید بزرگترین حسرت من تو زندگی گذشتس. من توی گذشته نه قدر زمان رو دونستم نه قدر آدمایی که اون موقع پیشم بودن. بدترین قسمتش اینه هیچوقت نمیشه به گذشت برگشت و هیچوقت نمیتونم آدما رو برگردونم پیش خودم. راستش رو بگم خیلی از آدما بودن که اومدن و رفتن و برام اصلا اهمیتی نداشت ولی چند نفر بودن که رفتنشون خیلی دردناک بود. الان که دقیقتر میبینم موضوع اینه اکثرشون رو خودم خواستم برن و این دردناکه. بعضیهاشونم شرایط جوری بود که باید میرفتن و عدهای کمتر خودشون خواستن برن.
من هیچوقت نتونستم مواظب آدمای زندگیم باشن، نه که نرن، حواسم بهشون باشه که سختی کمتر بکشن و کمکی باشم برای روزایی که به آدم نیاز دارن. گاهی اوقات خیلی خوب مواظبشون بودما اما در آخر کاری باهاشون کردم که همه سختیها یه جا بهشون وارد شه. خنده دارهها اما من نه برای اونا آدم خوبی بودم نه برای خودم. وقتی میشینم عکسای قدیم رو نگاه میکنم که ئه چقدر قشنگ کنار هم میخندیدیم و ئه چقدر دیگه نیستیم له میشم، بغض میکنم. بحث بغض شد اینو بگم تا چند سال پیش یه قطره اشک از پی این بغضها نمیومد اما تا همین چند وقت پیش خیلی خوب گریه میکردم، دلتون نخواد. تازگیا دیگه گریمم نمیاد، اینقدر خشم قاطیش شده که بیشتر عصبانیت نمود پیدا میکنه.
بازم داشتم از بحث منحرف میشدم، من از اونجایی که اینجا قایم شدم از دست بقیه آدما که حرفامو راحتتر بزنم هنوز نمیدونم اسم آدما رو بیارم یا نه، چون تجربه بهم ثابت کرده اینجوری قایم شدن هیچوقت پایدار نیست. سو، فعلا اسم نمیخوام از کسی ببرم و البته از این مسخره بازیای اسم مستعار هم خوشم نمیاد. خب، گفتم دلم برای خیلی از آدما تنک شده، آدمایی که هر روز عکسم باهاشون رو نگاه میکنم و افسوس افسوس و افسوس. اینور قضیه یه آدمی هنوز تو زندگیم هست که هرچی سعی کردم از زندگیم بندازمش بیرون نه اون گذاشت نه من تونستم. نه اینکه ازش بدم بیاد یا چیز دیگه، اتفاقا بدون ذرهای اغراق میگم نزدیکترین آدم زندگیمه، از پدر و مادر بیشتر دوسش دارم. راستش میخواستم نباشه، چون دلم نمیخواست کوچکترین درگیریای داشته باشه یا باری بشم رو دوشش اما اون همیشه بوده و هست. اول بگم که من تنها کاری که این روزا برای اعصاب خوردی و ناراحتیم میکنم اینه که غذا میخورم، مخصوصا پیتزا. امروز وقتی فهمید که اعصابم خورده و میخوام تنهایی برم پیتزا بخورم یه جورایی مجبورم کرد که پیتزا بگیرم باهم بخوریم، نه تنهایی. این خیلی برام ارزشمنده. من اینقدر که احساسای بد دارم و اینقدر احساس تنهایی میکنم، همون چند ثانیهای که دستشو میندازه رو شونم بهم آرامش میده. آها اینم بگم 10 سال داره میشه که ما با هم دوستیم، از روز اول دانشگاه تا الان که سرکار حتی کنار همی میشینیم. موضوع اینه که نمیدونم، نمیخوام اذیتش کنم.
این شد تنها آدمی که هنوز وجودشو تو زندگیم حس میکنم. شاید یه سری آدمای دیگه هم تو زندگیم باشن ولی باز به هر حال این احساس تنهایی ولم نمیکنه. هیچوقت.
الان احتمالا میگید طرف فقط چسناله میکنه، نه جدی، من برای تنها نبودن همه کاری کردم. خب من همیشه فکر میکردم هیچوقت نمیتونم چیزی مثل عشق رو تجربه کنم اما در کمال ناباوری تجربه کردم. با کسی دوست شدم که عاشقانه عاشقش بودم. بعد از حدود یک سال دوستی ما از هم جدا شدیم و خیلی دردناک. بعد از حدود 4 ماه برک آپ، دوباره برگشتیم پیش هم، این بار بیشتر عاشقتر ولی نشد. 6 ماه تلاش دوباره ولی نشد. من نمیدونم توی این دو سال از چی به چی تبدیل شدم اما نابود شدم. روحی، ذهنی و جسمی. اون آدم هیچوقت داغونم نکرد، همیشه اتفاقا سعی کرد کمکم کنه یعنی لاقل خودم اینطوری فکر میکنم اما خب نشد. بعد از این اتفاقات من موندمو یه گذشته ناگوار دیگه که به جعبهی گذشته اضافه شد. یه مدت سعی کردم دوستای جدید و آدمای جدید توی زندگیم بسازم اما نشد، یا اونا نخواستن یا خودم. نه که برم بهشون بگم بیایید با من دوست شید، صرفا یه آدم، همین. خلاصه الان یه ماهه که از همه چی دست کشیدم، از آدما و از زندگی کردن چون به نظرم هیچوقت توی زندگیم مثل یک انسان برخورد نکردم.