دوباره سلام، دیشب میخواستم بنویسم اما خستگی نذاشت. جالبیش اینه هر چقدر از خستگی راحت بیهوش شدم با صدای همسایه ساعت 12 خیلی راحتتر از خواب پریدم. به نظرم این قضیه ترک قرص و مشتقات قرص رو باید به طور کلی فراموش کنم. تو این چند روز گذشته دردم یجوری شده که بعضی وقتا دلم میخواد نه تنها دستم بلکه تک تک انگشتامو ببرم، بندازم دور. البته تا جایی که بتونم سعی میکنم از همه مخفی کنم. خب زندگی همینطوریه دیگه. یه روز شادی صد روز بدبختی. آخرین دفعهای که از ته دلم شاد بودم رو یادم نمیاد یا آخرین دفعهای که خود واقعیمو به کسی نشون دادم.
حقیقتش اوضاع از مرداد امسال بدتر شد. یه حرف، فقط یه حرف رو نباید هیچوقت میشنیدم ولی خب شنیدم. اینطوری بگم که اگه آوارهای از بنای قدیم مونده، اونم ریخت. الان با اطمینان میگم فقط یه آجر لبپر قدیمی مونده. سعی میکنم از دستش نارحت نباشم. سعی میکنم قبول کنم. به هر حال عمری خودم با دیگران همین کارو کردم. چه میشه کرد؟ هیچی. اطلاعی ندارم حقیقتش.