معنی دقیق این جملهی «نمیدونی چقدر دلم خالیه و راه رفتن با دل خالی چه سنگینه» رو این روزا خیلی خوب دارم میفهمم. همیشه یه خستگی تموم نشدنی باهامه و همیشه میخوام داد بزنم و به این و اون فحش بدم. هر چقدر این حس بیشتر بهم مسلط میشه خفهتر میشم. اینم به نظرم حرف راستیه که میگن هرچقدر بیشتر عصبانی یا ناراحت باشی، حرف زدن سختتر میشه. البته که من اینجا زیاد دارم زر میزنم. این آخرین سنگری بوده که تو 10 سال اخیر باهاش این روز و شبای سختمو سر کردم. بله، نوشتن رو میگم. نوشتنی که توش سانسوری نیست، راستش تقریبا سانسوری نیست. من هنوز از ترس اینکه کسی پیدام کنه دزدکی مینویسم.چه برسه که بخوام اسم اطرافیانم هم ببرم، دیگه واویلا. اصلا و ابدا چیزی که تو ذهن ما آدما میگذره برای اطرافیانمون جذاب نیست حتی میتونم به جرات بگم برای 99.9% مهم نیست. اون یه ذره درصد هم بذارید به حساب آدمایی که هنوز از ته دل دوستون دارم. حالا فرض کنید من اینجا مینویسم بعد یکی میاد میخونه و فردا روز باهاش رودررو میشم. نه که خجالت بکشم، من واقعا مهم نیست برام فقط دلم نمیخواد کسی بدونه چی تو سرم میگذره. چیزی که تو سر آدمه برای خود آدمه، نقطه امن آدمه، نظر خودمه البته.
این غرها رو زدم که حرفمو شروع کنم. من خیلی بچه سالتر بودم مثلا شاید 16-17 سالم بود که یه تصمیم برای خودم گرفتم اونم این بود که مهم نیست چقدر دوست داشته باشن یا براشون مهم باشی، سعی کن برای آدمای اطرافت مفید باشی. سادهترین کاری که تو نظرم باید میکردمم این بود که بخندونمشون. خب برای چند سالم شده این کارو میکردم تحت هر شرایطی، دقیقا تحت هر شرایطی. مشکل دقیقا از جایی شروع شد که یه آدم یه دوست حداقل به تایم اون موقع؛ ازم خیلی سواستفاده کرد. خیلی ناراحتم کرد. اینقدر این دوستیه برام مهم بود که یه بار یادمه فقط اندازه اینکه برسم بهش پول داشتم و بهم گفت بهم نیاز داره و منم رفتم پیشش و برای اینکه زودتر برسم بهش همهی اون پولی که داشتم رو دادم. خلاصه دیدمش و حالش بهتر شد و تموم شد. منم اون شب رو پیاده رفتم خونه. خیلی خسته بودم و برای اینکه مسافت کمتری رو برم که برسم خونه حتی حاضر بودم از کنار اتوبان برم. یادمه قشنگ یه شب سرد زمستونی بود و بوت پام بود. اینقدر راه رفته بودم که بدنم گرم شده بود و کاپشنم رو دراورده بودم و وصل کرده بودم به کیفم. دقیقا عین سربازی که دور از بقیه همرزمیاش وسط بیابون با قمقمهی خالی داره میره. خلاصه اون شب گذشت و من رسیدم خونه و عین خرس خوابیدم. فردا صبحش خیلی اتفاقای عجیبتری برام افتاد. گوشیمو نگاه کردم که طرف تکست داده بود؛
"سلام عشقم صبح بخیر"
چرا؟ چرا من باید عشق تو میبودم؟ من فقط میخواستم دوستت باشم آخه لامصب. دقیقا اینجا جایی بود که حس میکردم یه چیزی این وسط درست نیست. من احمقم جای اینکه مخالفتی چیزی کنم، قشنگ دستمو دادم بهش که آره منم عشق توام. به هر حال حقیقت اینه اسیر هورمونیم مخصوصا هورمونی که بعد از بهم زدن با یکی میمونه. ساده بگم سریع خر میشیم. خلاصه کش ندم داستان رو، ادامه دادیم این رابطهی یکی دو هفتهای و در نهایت تمام. چرا حالا شروع؟ چون اون شخص نیاز داشت اون تایم دوست پسر داشته باشه. مهم نبود دوستشه یا آدم غریبه. صادقانه بگم من خیلی بچه بودم و 18 سالم بود نهایتا. این اولین باری بود که فهمیدم همهی آدما نمیتونن جالب باشن. البته بعدش آدمای بدتر دیگهای رو دیدم.
رسیدم به اینجا که بابا گور باباتون، من از همتون میتونم بدتر باشم و بودم. خیلی هم بودم. فایده نداشت راستش. هیچوقت هیچی فایده نداشت اصلا. خب البته چند وقته سعی میکنم تا جایی که تو توانمه به همین تعداد انگشت شمار آدمای زندگیم کمک کنم. دوسشون داشته باشم، بیچشم داشت. همین دیگه خلاصه.