عزیزترینم، تردیدی ندارم که دوباره دچار جنون شدهام. احساس میکنم که نمیتوانیم یکی دیگر از این دورههای وحشتناک را از سر بگذرانیم و این بار بهبودی نخواهم یافت. شروع به شنیدن صداهایی کردهام و نمیتوانم تمرکز کنم؛ بنابراین کاری را میکنم که به گمانم بهترین کار ممکن است.
بهترین شادی ممکن را تو در اختیارم گذاشتهای. هر آنچه میتوان بود، برایم بودهای. میدانم که دارم زندگیات را تباه میکنم. میدانم که بدون من میتوانی کار کنی و میدانم خواهی کرد. میدانم ...
گمان نمیکنم تا پیش از آغاز این بیماری وحشتناک،هیچ دو نفری میتوانستند از شادتر باشند. بیش از این توان مبارزه ندارم. میبینی؟ حتی نمیتوانم این را هم درست بنویسم. نمیتوانم چیزی بخوانم.
میخواهم بگویم همه شادی زندگیم را مدیون توام. تو با همه چیز من ساختهای و به طرزی باورنکردنی نسبت به من مهربان بودهای. همه چیز به جز اطمینان به نیکی تو مرا ترک گفته است. دیگر نمیتوانم به تباه کردن زندگیات ادامه دهم. گمان نمیکنم هیچ دونفری بتوانند آنقدر که ما شاد بودهایم، شاد باشند.
-ویرجینیا ولف
81 سال پیش ویرجینیا ولف بعد از نوشتن این نامه خودکشی کرد. یه هفتس تقریبا هر شب این نامه رو میخونم و هی فکر میکنم که چه بلایی سر یه آدم اومده. چه بلایی سر آدمایی که اون آدم رو دوست داشتن میاد. اگه یه روزی خواستم از این نامهها بنویسم حتما یه شکلی مینویسم که توضیح کاملی راجع به اینکه چقدر دارم رنج و عذاب میکشم، میدم. مهمتر از اون هیچی مهمتر از آرامش ابدی نیست و نمیتونه باشه.