همیشه توی شعرهای مختلف، نوشتهها و حتی گفتار میگن که انتظار کشیدن اگه بدترین حس دنیا نباشه قطعا یکی از بدترین حسهایی هستش که میتونه به آدم دست بده. استدلالی هم که براش وجود داره از چنتا دیدگاه مختلف نشات میگیره. مثلا یه سریا میگن چون این انتظار کشیدنه در اکثر موارد پایان نامشخصی از نظر زمانی و حتی از نظر نتیجه داره پس دردناک، استرسزا و عذاب آور هستش. یه سری دیگه هم میگن اینقدر زمان توی انتظار کشیدن کش میاد که انگار ساعت از حرکت باز میایسته. انتظار کشیدن حتی برای لحظات خوب مثل دیدن معشوق، سفر و از این قبیل کارها هم میتونه سخت باشه چون همیشه مسیر رسیدن به بهشت از وسط جهنم میگذره.
همه اینا درسته. اساسا انتظار کشیدن واقعا حال بدیه. غیر قابل تحمل. برای من انتظار کشیدن اونقدری که باید بد باشه، نیست. در حقیقت یه چیز بدتری جای این انتظار کشیدنو برای من پر کرده و اونم چیزی نیست جز اینکه هیچکس منتظر آدم نباشه. توی هیچ دقیقه و ساعتی از روز.
شاید الان یکی دو ماهی میشه که دارم این موضوع رو نشخوار میکنم که واقعا هیچکی؟ انگار هیچکی.
مثلا خیلی از اوقات همکارام بهم میگن که تو چرا اینقدر سر کار میمونی؟ پاشو برو دیگه احمق!
جدا از بحث اینکه خودمو با کار سرگرم میکنم یا از ترافیک عصرای تهران متنفرم، هیچکس منتظرم نیست. چه ساعت 6 برم یا چه ساعت 10، هی تفاوتی برای من نداره.
حتی روزای تعطیل. تو روزای تعطیل که اوضاع بدتره چون هیچکس منتظرم نیست که من حتی از تختم بیام بیرون. همیشه به شوخی میگم که من یه پیرمردی هستم که آخر هفتهها حوصله کسی رو نداره و حتی از تختشم نمیاد بیرون اما حقیقت اون چیزی بود که گفتم.
درسته این دوتا حس بد دنیا با هم فرق دارن اما جنس جفتش انتظاره. تقریبا از یه خونواده هستن. اگه یه جور دیگه بهش نگاه کنم، اینکه کسی منتظر من نیست در حقیقت منی هستم که منتظرم برای کسی توی زندگی مهم واقع بشم یا حتی دوست داشته، واقع بشم. اینم تهش از جنس همون انتظارس پس. منم پس انگاری منتظرم پس.
تا چند وقت پیش، به یه سری آدمای نزدیک زندگیم، حداقل تا اون موقع نزدیک سعی میکردم افکارم رو بگم. در مورد افکار سوق به سمت مرگ و اینکه یه روز پاشدید دیدید من مردم تعجب نکنید میگفتم و همشون خیلی برخورد بدی باهام میکردن از قبیل خفه شو و از این حرفا نزن.
مشکل اول اینجا بود که من خودم خودجوش نیومدم بگم که میخوام بمیرم، وقتی ازم پرسیدی حالت چطوره یا چه مرگته، معلومه میام میگم.
دومیش هم اینجا بود که دقیقا از لحظهای به این پی میبردن که چقدر احساس تنهایی میکنم، همیشه با جملات کلیشهای اینکه « من پیشت هستم»، «فلان که پیشت هست» یا « واسه خیلیا مهم هستی، هنوز» فکر میکردن دریچه ورود نوری به من باز میکردن. حتی تو یه سری از مواردی آدمهایی بودن که ازم سوء استفاده میکردن.
که بعد از این حرفا تصمیم گرفتم دیگه هیچوقت و هیچجایی اون افکارمو برای کسی نگم. روزی خواستم به خواست خودم نقطه بذارم، نقطه رو بذارم.
برای همین موضوعات هم تقریبا حس انتظار کشیدن برای کسی یه مقدار مهم واقع بشم، دردناکتر شد. مخصوصا توی اون کتاب «تنهایی دم مرگ» نوشته بود که خیلی از آدما از اینکه از مردن میترسن خیلی سمت آدمای مردنی نمیان و ازشون دوری میکنن پس در نتیجه اون آدم موقع مردن خیلی خیلی تنها میشه. دقیقا مشابه اینکه انگار پشت در دستشویی زندگی، کسی منتظرم نیست.
در نهایت در نظر من مرگ، تنهایی و انتظار همشون مفاهیم پیچیدهای هستن که توی زندگی جاری هستن. اصلا اجتناب ناپذیر هستن. نفی کردشنون هیچ کمکی نمیکنه. شاید تلخ و ناراحت کننده باشن اما همشون یه چیز مشترک دارن اونم اینه که بسیاری از اوقات پیام آور رهایی و آزادگی هستند.