یه موضوعی که چند روز خیلی ذهنمو مشغول کرده و هیچ جواب کاملی نمیتونم براش پیدا کنم، مینیمالیسمه. من همیشه به شخصه طرفدار مینیمالیست توی هر فیلدی بودم. به نظرم مینمالیست یه نگرش خیلی متفاوت و کاملی در عین خلاصه بودن به هر پدیده میتونست باشه تا اینکه دقیقا نمیدونم چند روز پیش چه اتفاقای افتاد که شدیدا نسبت به همین موضوع مینیمالیستم هم دچار شک شدم.
داستان از این قرار بود که یه شعری داشتم میخوندم که متوجه شدم که چقدر این شاخ و برگ اضافی که به این شعر داده شده باعث شده این شعر قشنگتر بشه. یه سری توصیفهای اضافی که بود و نبودنشون خیلی در انتقال پیام شاعر تاثیرگذار نبود اما یه لطافتی به شعر داده بود که از خوندنش چیزی جز تصور لذت بردن نمیشد کرد.
خلاصه خوندن این شعر باعث این شد که به این فکر بیوفتم که نکنه کلا من داشتم اشتباه به این قضیه فکر میکردم. اشتباه از این بابت که به طرز جدی داشتم فکر میکردم حذف جزییات باعث میشه فضای کمتری از بابت دیداری، شنیداری و هر حس درگیر درگیر خودش بکنه و مغز رو وا بداره به تصویرسازی بهتر راجع به اون پدیده خاص. مخصوصا این قضیه برای من که اکثر اوقات ذهن نسبتا مشوشی داشتم خیلی مهمتر بود به دلیل اینکه اون فضای مینیمال ایجاد شده یه جور موج آرامشی بهم القا میکرد که میتونستم با آرامش بیشتری فکر کنم. تقریبا چیزی که همیشه در ستایش مینیمالیسم میگفتم ولی این شعر اینطوری نبود، مینیمال نبود ولی شاهکار بود.
این شک و شبهه که بر وجودم غالب شد باعث شد که یه بار دیگه برم سراغ همه چیزایی که میگفتم در حالت مینیمال فوقالعاده هستن. از نقاشی، موسیقی، عکس، طراحی و هزارتا چیزی که در روز ساعتها جلوی فکر قرار میگیرن.
نتیجه خیلی عجیبتر از چیزی بود که فکرشو میکردم. اون آدمی که به هر نحوری مینیمالیست رو بهتر و برتر میدونست الان نمیتونست تصمیم بگیره که برای انتقال یک مفهوم یا طراحی یک شی یا مکان از حالت مینیمال بیشتر لذت میبره یا از با شاخ و برگ زیاد.
هنوزم که هنوزه جوابی برای این ندارم که این مینیمالیسم خوبه یا اونقدری فکر میکردم خوبه، خوب نیست. بعضی اوقات نمیشه از جزییات صرف نظر کرد. گاهی اوقات جزییات هستن که کل مهمتر هستن. بعضی اوقات جواب درست یا ایده جواب درست از جزییات به دست میاد.
تموم این افکار دست به دست هم داد که از این به بعد فقط ستایشگر مینمیالیست نباشم و اصلا قضاوتی در مورد این سبک نداشته باشم و به جاش به مغزم یاد بودم که حتی وقتایی که مشوش هستش، بتونه توی جزییات زیاد هم آرامش خودشو پیدا کنه و حالا از هر چیزی که جلوی روش قرار گرفته لذت ببره. شایدم فردا بگم نه بابا این حرفا چیه، ویوا مینمالیست، نمیدونم.