https://www.youtube.com/watch?v=buy91P-XYVI
جدا از اینکه فیلم ماتریکس چهار، فیلم به شدت افتضاحی بود، تنها آورده فیلم این قطعه موسیقی بود. برای من این موسیقی نهایت تلنبار شدن غم، دلتنگی و تنهایی هستش. این قطعه هر بار که بالا میره و پایین میاد بهم دلتنگی وحشتناکی میده. ته دلمو خالی میکنه. حس لبهی پرتگاه وایسادن میده. حس اینو میده که انگار میخوتم سقوط کنم. نوای غمگین اولش، کشدار شدن این نوای غمگین، برای من تداعی کنندهی روزای بیثمر و تکراری هستش که دارم در حال حاضر میگذرونم. هی تکرار شدنش، هی تکرار شدنش و هی تکرار شدنش. هر دفعه با صدای بیشتر، وسیعتر و فراگیرتر همه وجودمو یاس دربر میگیره. این لوپ تا انتها هی تکرار میشه. یه مکث، دوباره از پایین نارحتی هجوم میاره. انگار یه امیدی توی مکثی که بعد از دقیقه دوم قطعه وجود نهفتس. امان از اینکه تمام این امید واهی هستنش و غم دوباره از کف و ایندفعه با سرعت وحشتناکتر هجوم میاره. این دفعه ظرف چند ثانیه خودش رو به اوج میرسونه، نهایت غم. در پایان شاید کاری جز رها کردن از اون ارتفاعی که وجود داره، امکان پذیر نیست. رها.