حدود نیم ساعته دیگه قراره یکی از تعیین کننده‌ترین هفته‌های زندگیم رو شروع کنم. زیاد هیجان خاصی براش ندارم اما خب سناریوهای مختلفی برای اینکه چجوری پیش می‌ره یا پیش خواهد رفت براش دارم. ممکنه این هفته یه جورایی برای من شروع درست زندگی کردن باشه یا برعکسش بزنه آخرین آجرهایی که از این آواری که وجود داره رو خراب کنه.
همونطور که گفتم اینقدر غیرقابل پیش بینی شدم برای خودم که هیچ ایده‌ای ندارم که فردا وقتی از خواب پا شم حاضرم لبخند بزنم یا سکوت کنم. من همیشه توی زندگیم آدم نسبتا، نسبتا خوش بینی بودم. همیشه باید ریسک می‌کردم تا یه اتفاقی که منتظرشم بیوفته. این کار رو بارها و بارها انجام دادم و تا یه دوره‌ای نتیجه خیلی خوبی ازش گرفتم. هرچی از سال 96 فاصله گرفتم این قضیه برام کمرنگ‌تر شد. حدود سال 98 بود تقریبا مثل یه قماربازی بودم که همه چیشو باخته. نمی‌دونم چی شد که تصمیم گرفتم هرچی دارم و ندارم رو ریسک کنم تا شاید اوضاع به طرز عجیبی درست شه اما خب چیزی که از شواهد پیداست، نشد. درست که نشد هیچی همه چی بدتر شد. اینقدری بدتر شد که اون دید خوش بینی از بین رفت. ریسک کردن کمرنگ‌تر شد. استرس دیگه برام هیچان انگیز و محرک نبود و در نهایت روحم توی این درگیری‌ها مرد. بعدها به خودم اومدم ببینم چی شده و چه اتفاقی افتاده که فهمیدم گوزن من مرده.
وقتی که فهمیدم گوزن مرده و من فقط وقت تلف کردم که نفهمم این اتفاق افتاده، همه چی برام سیاه شد. اینقدری سیاه شد که حتی ذره‌ای آرامش همراهم نشد. انزوا به نظرم تو اون دوران بهترین کاری بود که میتونستم انجام بدم. همین الانشم توی انزوا هستم. برای اولین توی زندگیم، خیلی از چیزایی که دوست داشتم رو رها کردم. یکی بود و تقریبا هست و نمی‌دونم چرا اینقدر به این آدم من حس خوبی دارم. دیشب بهترین فرصت بود که باهاش درست حسابی حرف بزنم. بدون هیچ هدف خاصی، فقط باهاش حرف بزنم ولی خب توانشو نداشتم. درست‌تر بگم قصدشو نداشتم. توی عمق وجودم میدونم که این آدم مریض و ناراحت خیلی راحت می‌تونه محیط اطرافشو عفونی کنه. البته این اواخر هزارتا کار این شکلی کردم این فقط یه موردش بوده.
نمی‌دونم چی پیش خواهد آمد و چه در سر من خواهد گذشت اما اینو میدونم آخر این هفته که داره شروع میشه باید تصمیم بگیرم که در نهایت با خودم چند چندم.
