طبق چیزی که انتظارشو داشتم بازم بیخوابی بهم هجوم اورد. بعد از دو روز خوابیدن مطلق، شب سوم به یه مشکلی قاعدتا باید برخورد. با اینکه بیخواب شدم و با اینکه حوصله ندارم اما ذهنم خیلی خیلی خالیه. خالی نه به معنی اینکه هیچ دغدغهای ندارم. خالی به این معنی که توانایی فکر کردن ندارم. از بچگی، تقریبا از وقتی که یادمه فکر کردن برام یه جور تفریح بوده. قبل از اینکه بدونم تینکیگ و اورتینکینگ چی هست، به شدت توی فکرام غرق بودم.
از سادهترینش بگم، آدمایی که توی زندگیم نبودن و دوست داشتم بیشتر توی زندگیم باشم، توی ذهنم و توی یه دنیای جدید همه با هم حضور داشتن. ساختن یه دنیا به همراه چندین سناریو جذاب و مورد پسند خودم، تفریحی بود که یه کودک توی تنهاییش انجام میداد. حتی بعضی وقتا این دنیا خیالی میشد و از هیچکدوم از المانهای حقیقت پیروی نمیکرد. گاهی از ابتدا توی داستان بودم و گاهی از میانه داستان به مانند یک قهرمان ورود میکردم و سیر داستان رو به سمت خیر تغییر میدادم. نویسنده، راوی و قهرمان تماما خودم بودم. گاهی اوقات اتفاقات تلخ جوری بودن که از یه داستات ناب حماسی میرسیدم به یک مرثیهای برای مردن یک قهرمان. سناریوهای مختلف که آدمای زندگیم بعد از من چه بلایی سرشون میاد و چگونه به یاد قهرمانشون میمونن. گاهی اوقاتم میدیدم این سناریو شکل و شمایل خوبی بهم نمیده و خب سناریو زو عوض میکردم.
عاشق مواقعی بودم که پیاده مسیری رو طی میکردم. پیاده روی بهترین محرک برای ساختن این داستانها بود.
یه چند سالی گذشت و من حالم به سوی بهتر شدن پیش میرفت و تصمیم گرفتم که حالا که اوضاع داره بهتر میشه از این دنیای عجیبی که توی سرم دارم فاصله بگیرم. دوست داشتم مثل بقیه زندگی کنم و خب کسی از افکارم باخبر نشه. فکر کنم تا قبل از مل برای کسی با جزییات این افکار رو تعریف نکرده بودم. بیشترین صحبتی که در موردش با کسی داشتم البته تا قبل از مل، در حد آره یه فکرایی هست و چیکار داری حالا بهش به همراه خنده و شوخی بوده. یه جورایی نمایش عمومی این داستان برام خجالت آور و مایه شکست توی زندگیم بود. حقیقتش هم البته همین بود. خلاصه از بحث دور نشیم، برای دوری از جنون و تلاش برای عادی جلوه دادن خودم، خودم رو از حضور توی تمامی این داستانها محروم کردم.
بعد از یه محرومیت دو ساله که هنوز نمیدونم توی اون دوران توی زمانهای تنهاییم به چی فکر میکردم، دوباره شروع کردم ساختن یه دنیای دیگه. یه دنیا تماما توی ذهنم. این دفعه خیلی وحشیانهتر و مهمتر از اون کم کم شکل داستانها برام عوض شد. توی بعضی از داستانهای فقط راوی بودم. توی یه سری دیگه از داستانها حتی آدم خوبی نبودم. همه چی به سرعت به سمت تیرگی میل کرد. خب هرچی گذشت و گذشت تیره و تیرهتر شد.
و خلاصع بگم که دقیقا هیچوقت نفهمیدم که آیا زندگی توی این دنیایی که هر شب میسازم کار درستیه یا نه؟ مرگ پایان کار قهرمان داستان هست؟ توی داستانها اصلا نیازی به حضور قهرمان بود؟