با همه این غرهایی که میزنم که نوار باریک نوری توی وجودم همیشه وجود داره که وقتی صبحها بلند میشم و یه دوش میگیرم، سراغم میاد. به من حس اینو میده که با وجود همه ناملایمتها یه روز خوب و جدید رو شروع کن. به جزییات لذت بخش روز دلت رو خوش کن. تصور کن که چقدر میتونه امروز اتفاقات خوب بیوفته و هزارتا هذیون دیگه. تقریبا یک یا دو ساعت از روزم که میگذره دوباره همه چی شکل قبلی به خودش میگیره، دیگه اون اون نور صبحگاهی هم رنگ میبازه.
فکر میکنم شروع دوباره از نظر زمانی همیشه یه فریب گندهای هست که ما آدما به خودمون میدیم که انگار میشه یه سری تغییرات از فلان تاریخ ایجاد کرد. این موضوع تقریبا بین عموم آدمایی که دیدم خیلی شایعاس. احتمالا شنیدید که هم از شنبه میخوان خیلی از کارها رو انجام بدن یا مثلا از اول ماه یا هر تاریخ دیگه. به نظرم هرچی این تاریخ ویژهتر باشه، اون تغییر هم بزرگتر به نظر میرسه. مثل سال جدید. هیجان برای شروع سال جدید. سال جدید با بهار. سال جدید با روحیه خوب. سال جدید با کوفت. سال جدید با درد. کی میگه سال میشه نو وقتی روزامون رسیده به قتل؟ شاید یه سریا تو این موضوع موفق باشن، من چه میدونم اما نه خودم و نه کسی رو دیدم که این فریب براش کارایی داشته باشه. نه اینکه تغییر غیرممکن نیست اما ربطی به تاریخ شروع نداره. خود تغییر به اندازه کافی سخت هست.
اگه بخوام بگم چه سال جدید برام در پیشه یا چه عیدی در انتظارم هست، شاید این اسکرینشات بیان جزییات بکنه. چه میشه کرد واقعا؟ جز نوشتن و غر زدن. احتمالا یه روزی به یه نقطهای برسم که مثل «سید» تو عصر یخبندان بگم « برای من یه زن بگیرید و بگید که چقدر دوسش داشتم.»

حقیقتا از وقتی که اینطوری شدم تمام حس شوخ طبعی و با مزه بودنم رو از دست دادم، دیگه همون غر بزنم سنگینترم، گویا.