یه زمانی یادمه وقتی که مینوشتم بهم یه آرامشی القا میشد. حس میکردم خالی شدم. این قضیه برای زمانی بود که با اسم ناتانائیل مینوشتم. توی همه اون سیاهی که توش گیر کرده بودم، نوشتن مثل یه روزنه امید بود که الان نه ولی یه روز خوبی میاد سراغت. یه آدم خوبی میاد سراغت. اون موقعها به خودم تا یه حدی باور داشتم که میتونم آدم خوبی باشم. بعضی وقتا هم ایمان داشتم که آدم خوبی هستم. اگه بخوام الان رو با اون موقع مقایسه کنم، شاید اوایلی که اینجا مینوشتم برام لذت بخش بود. قایمکی، بدون اینکه کسی بدونه مینوشتم و هر چی دلم میخواست میگفتم. الان اینطوریم که حالا هرچی دلت میخواد رو نگو. یهو دیدی یه روز یکی اینارو خوند و حس خوبی نداشتی. به خودم میگم سعی کن یه چیز جالبی بنویسی و هزارتا ایراد دیگه.
حقیقت اینه که نه تنها دیگه نمیتونم بنویسم بلکه زندگیم هم دیگه جالب نیست. از همه اینا بدتر خالی از هر گونه خلاقیتم. از همه که چی بشهها، که چیترم. یه روزی یادمه اینقدر مغزم کار میکرد که میتونستم توی چند ثانیه یه قصه درست کنم. بعضی شبا برای مل قبل از خواب، قصه میگفتم تا خوابش ببره. کم کم وقتی دیگه مل نخواست براش قصه بگم این آخرین حسی برای خلاقیت هم داشتم، از بین رفت. جلوتر که رفت دیگه نذاشت بنویسم. جلوتر رفت دیگه هیچی نداشتم. الان نه حالی دارم نه فکری و نه روحی.