قبل از شروع هر چیزی اینکه شاید خیلی وقته نمینویسم به خاطر اینه که اینقدر حس میکنم حرفام و فکرام راجعبه خودم تکراری شده که هیچ نیاز و علاقهای وجود نداره که دوباره به سمت نوشتن سوق پیدا کنم. از طرفی اینکه هیچجوره تکلیفم با خودم روشن نیست حالا چه برسه در مورد نگاهم به زندگی بخوام چیزی بنویسم و سعی کنم خودم رو یه کم بیشتربشناسم. موضوع اصلی البته چیز دیگهای هستش.
اینکه دقیقا از چه زمانی همه چیز شروع به تغییر کرد رو نمیدونم. یه جورایی نمیدونم خودم خواستم تغییرش بدم یا وارد شرایطی شدم که باید به خاطرشون یه سری چیزا رو توی خودم تغییر میدادم.
موضوعی بیشتر از هر چیزی میتونه آزارم بده اینه که من هیچوقت برای اون شرایط آمادگیش رو نداشتم. یعنی به بیان کلیتر وارد شرایطی شدم که منتظرش بودم اما هیچگونه آمادگی روحی و حتی جسمی رو براش نداشتم. احتمالا توی ذهنم فکر میکردم که یه آدم ۲۴ سالهای هستم که هنوز کلی انرژی و فرصت داره، در حالی که حقیقت خیلی متفاوتتر از چیزی بود که تا اون موقع تصور میکردم.
چیزی که در نهایت برای من اتفاق افتاد این بود که دوباره خودم رو بردم توی شرایطی که به نظر میومد به واسطه خوشحال بودن و نقش بازی کردن، حالم بهتر شه اما غافل از اینکه بخش خیلی بزرگی از روحمو از دست داده بودم و هیچوقت نتونستم سرخوشی اون موقع رو دوباره لمس کنم. در حقیقت ورود به دوران سیاه جدید، درست مصادف شده با پایانی برای دورانی که احتمالا تلاش برای آدم بهتر شدن مهمترین خواستم بود. در حال حاضر با وجود اینکه زنده موندن برام آسونترین کار دنیاست اما زندگی کردن برام تهوع آورترین حسی هست که هر بار که روز جدیدی رو شروع میکنم باید تحمل کنم. البته که هیچ آدمی به آرزوش نمیرسه یا اگر هم برسه دیگه خیلی دیره.