کاشکی دیشب اون فیلم رو نمیدیدم، برای بار چندم البته کاشکی نمیدیدم. نمیدونم چی شد احساس کردم که نیاز دارم همچین فیلمی ببینم؟ درخشش ابدی یک ذهن پاک، حتی ترجمه فارسی Eternal Sunshine on Spotless Mind هم زیباست. از یه طرف یه حسی بهم فشار میورد این فیلم رو ببین از یه طرفم میدونستم این فیلم عاقبت جالبی برام نداره.
کاشکی میتونستم یک درصد از حسی که با دیدن جول و کلمنتاین بهم دست میداد در قالب کلمه بگنجنم. بیانی قشنگ داشته باشم از اینکه وقتی کلمنتاین داشت از ماشین جول پیاده میشد چجوری بالاخره بعد از مدتها بغضم شکست و اانگار با حرف اینکه «نذار بره» جول میتونست جلوی کلمنتاین رو بگیره. کاشکی میتونستم به جول فیلم بگم کاشکی بیحوصله نباشی باهاش، هیچوقت. هر چند که در نهایت، پایان فیلم شاید با مسیر فیلم فرق داشته باشه اما واقعا دیشب روحمو لمس کرد. اینقدر غرق شدم که یادم رفت بخوابم و بیدار موندم و موندم و موندم.
بازم به قول اون کاربر توییتر که از قضا اسمشم کلمنتاینه، کاشکی از حافظه همتون پاک میشدم. کاشکی از حافظم پاک میشدید. میدونم توی بلند مدت آدما یادشون میره و همه ما، آدمیم ولی باید تو یه شب همه این اتفاقا میوفتاد. توی دنیایی که کسی نشناستت و تو هم کسی رو نشناسی تنهای اما غریب نیستی. به نظرم وقتی غریبی که دورت پر از آشنا باشه و حس تنهایی کنی.
آه، چه موقعهایی لال شدم ولی کلی حرف داشتم. ببینید اگه این شرایط رو تجربه کردید که هیچی ولی اگه تجربه نکردید، یه جوری هستش که انگار فشار همه کائنات رو جون و روحتونه که کلمهای به زبون نیارید. حتی بعضی وقتا جملهای که میخواستم بگم رو بارها تو سرم تکرار کردم اما در نهایت، نمیتونم به زبونش بیارم. شاید اگه اون روز به زبون میوردم شاید اگه روزهای دیگه به زبون میوردم، اوضاع فرق میکرد. یه چیزی ولی مطمئنم هر چقدرم اوضاع فرق میکرد، این حس تنهایی منو ول نمیکرد.
و بدتر از همه امشب آخرین شبی هستش که کتابای عزیزم رو دارم و فردا میبرم برای صاحب جدیدش، امیداوارم صاحب جدید کتابا که دوستمم هست، صاحب خوبی باشه و مثل من از خوندنش لذت ببره و صفحههای اولش نکشتش، مثل من.