خیلی جدی نمیخواستم دیگه امشب بنویسم اما در طول این زمان یه سری عکسای قدیمی همینطور سرازیر شد و شاید بیدلیل رسید به اینجا که دلم میخواست یه حرفی بزنم. من هیچوقت حافظه شنوایی خوبی نداشتم و به شدت افتضاح بوده اما از طرف دیگه حافظه تصویری خیلی خوبی دارم. این هم نظر خودمه و هم نظر اطرافیانم چون چیزایی ازشون یادمه که پشماشون میریزه. سر این حافظه تصویری که دارم که بعضا مثل عکس گرفتن و بعضا حتی مثل فیلم 10 ثانیهای کار میکنه، من همیشه اولین دیدار و صحبتم با آدما یادم میمونه. مثلا به خوبی یادمه فلانی رو برای اولین دیدم چه شکلی بود و چه صحبتی کردیم. حتی بعضی وقتا به خودشون هم میگم که فلانی فلان روز فلان جا ما در مورد فلان مورد حرف زدیم. اینجور مواقع افراد یا یادشون میاد یا یادشون نمیاد. اگه یادشون نیاد، باز خودش دو حالت داره، اولیش اینه که میگن یادم نمیاد و دومیش اینه که جوری نشون میدن که آره خیلی یادشونه که از صدتا فحش بدتره این شکل وانمود کردن. دستهی دیگهای که یادشون میاد کلی خوشحال میشن و این کاملا تو اون لحظه مشخصه.
اما اصلا صحبتم راجع به اولین بار نیست. دقیقا برعکس، آخرین بار. آیا آخرین باری که یه آدمی رو میبینی یادت میمونه؟ چرا یادم نمیاد آخرین بار یه سری افراد رو؟ نیم ساعته دارم فشار میارم اما بعضی آخرین بارها یادم نمیاد. قشنگ میدونم مغزم توی اون موقعیت انتظار نداره این آخرین تصویر از اون آدم باشه و بیخالش میشه. بعد چند وقت معلوم میشه که بله، این آخرین تصویر از یک فرد توی زندگی من میتونه باشه.
دوباره بیایید برگردیم به عقب، از «میمک» شروع میکنم. آخرین باری که میمک رو دیدم ازش متنفر بودم. فقط میخواستم دیگه هیچوقت توی زندگیم نمبینمش. پس ناخودآگاهم میدونست این آخرین تصویر ازش میتونه باشه و از قضا بود و برای همیشه یادم موند. مورد بعدی، یه دوستی با اسم مستعار «غار»، هیچوقت یادم نمیاد آخرین باری که دیدمش کی بود؟ چون باور نمیکردم که دیگه نمیبینمش. دقیقا نزدیکای عید گفت من دارم میرم مسافرت بیایین همدیگه رو ببینیم امروز. دقیقا روزی بود که خیلی کار داشتم و قرارمون شد بعد عید. گس وات، هیچوفت بعد عیدی نیومد و من ندیدمش. «پگ»، آخرین باری که دیدمش میدونستم احتمالا بار آخره که میبنمش، پس اینقدر دستشو فشار دادم و اینقدر زور زدم که کنترل کنم خودمو، برای همیشه یادم میمونه. پگ همیشه یه دوست صمیمی برام بود ولی کیلومترها فاصله وحشتناکه برای دوری از دوستان. آخرین باری مللون رو دیدم همینطور، یادم نمیاد. باور نداشتم که تموم میشه. هزاران مورد دیگه. شاید خیلی احمقانه باشه ولی به نظرم باید یه جوری اطرافیانی که برام مونده رو دوست داشته باشم که انگار هیچ فردایی وجود نداره. اینطوری شاید کمتر افسوس بخورم.