میخوام از خواب دیشبم شروع کنم. خواب دیشب برام هم ترسناک بود هم قشنگ بود. اوایل خواب، اصلا آدم تنهایی نبودم، همه باهام شوخی میکردن و باهم بیرون میرفتیم و تا حد خیلی زیادی بهمون خوش میگذشت. تا اینکه انگار توی خواب کرونا گرفتم و کرونا هم گویا اینقدر شدید بود که قرار بود بمیرم. شاید موقعی که کرونا گرفتم قشنگ مطمئن شده بودم تنها هستم و قراره تو این تنهایی بمیرم. پس برای خودم تنهایی تنهایی بیرون میرفتم و میچرخیدم. حتی از پشت پنجره هم میتونستم بیرونی رو ببینم که آدما همه در کنار هم هستن. من، فقط اون موقع دنبال این بودم که از دکترم یه مورفین بگیرم که راحتتر و سریعتر بمیرم.
خواب برام تمام حسهای دیروز و امروزم بود، تنهایی و دوست نداشته شدن. این اواخر، تو این چند هفته، هر بار محبتی رو در قبال خودم تجربه کردم واقعا سورپرایز شدم. دیگه وقتی با این شرایط باشم، فکر نکنم انتظار بیشتری برای حال خودم میتونستم داشته باشم. خیلی اوضاع بدیه، خیلی. تنهایی هم مشخصه هم انتخاب خودم و هم انتخاب دیگران نسبت به من بوده. هنوز که هنوزه من با تنهایی کنار نیومدم و نمیدونم تا کی این چالش بین من و قبول کردن تنهایی وجود داره.
یه موضوع دیگه هم، ناراحتی دوستام منو میکشه. بدتر از اون نتونم کاری براش بکنم، حتی وقتی کاری از دستمم برنمیاد. انگاری ما هی پیرتر میشیم و سختیها جای اینکه بهمون یه کم آسونتر بگیرن، سختتر میشن. با همه وجودم اینو حس میکنم که نمیخوام. تنها خواستهای که دارم اینه که راحتتر بمیرم. خیلی وقته از مردن نمیترسم ولی خب از چجوری مردن چرا.