با وجود اینکه تو این یک ماه اخیر تقریبا 70% از تایم روزمو سرگرم کار شرکت، پروژه و شاگرد خصوصی بودم، نسبت به ماههای قبلی زندگیم، یه روند متفاوتتری رو داشتم. نمیتونم بگم که این روند متفاوته، خوب بوده یا بد بوده اما شاید در کل نظرم این باشه که فرقی تو حالم نذاشته. برآیند، همون مشکل قبلی.
اگه قبلتر با شکل یکنواختی ناراحتی و افسردگیم رو توی روزای هفته تقسیم میکردیم الان دچار حالتی شدم که یه روز حال خیلی افتضاحی دارم و یه روز حال بهتری دارم. شاید متوسط همه این بالا و پایینها به سمت حال نسبتا بد یکنواخت میل کنه. نمیدونم.
خب عمدهترین تغییراتی که توی ماه گذشته داشتم این بود که خیلی بیش از حد نسبت به چند وقت اخیرتر راجع به احساسات و اتفاقات به خصوص گذشته صحبت کردم. تقریبا بیش از اندازه صحبت جدی کردم که برای منی که آدما جدیم نمیگیرن رکورد ویژهای هست.
یه بخشیش به خاطر این بود که باید به اون دو نفری که این مدت نسبتا باهاشون زیاد در تعامل و صحبت هستم، توضیح میدادم که اینطوری نیست، اونطوریه. اساسا دید اون دو نفر به من اشتباه هستش. منظورم از اشتباه اینکه اون دوتا خیلی توی اتمسفری که من تجربه کردم و در حال تجربم قرار نگرفتن یا شاید از من آدمای محکمتری هستن که در مورد مشکلات کم نیارن. البته که من هر چی بیشتر یه سری از پیچیدگیها رو توضیح میدادم، اونا بیشتر دیدشون اشتباه میشد و خب یه جایی به نظرم رسید که انصراف بدم از بحث و الکی سفره دلمو باز نکنم. البته که من بهشون حق میدم چون هنوز یه سری چیزا توی زندگیشون هست که تجربه نکردن که حالا ممکن هست دچارش نشن. امیدوارم که اصلا دچار مشکل بدی نشن.
از نظر اون دو نفر، من با پیدا کردن یه سولمیت یا فیل خال خالی بالدار نمیدونم چی چی، که به دردم بخوره، به همه مشکلات زندگیم فائق میام. من هر بار این موضوع رو انکار میکنم با جمله اینکه «تو آدمتو پیدا نکردی و این حرفو میزنی» روبهرو میشم. انگار من هربار بگم که عدس پلو دوست ندارم و اونا بگن عدس پلوی خوب نخوردی. حقیقت اینه که من آدمم رو چند سال پیش پیدا کردم و در نهایت دیگه اون آدم توی زندگی من به هزاران دلیل وجود نداره. شاید اگر آدم جدیدی هم بخواد وارد زندگی من بشه، فقط باعث بشه که دل کندن رو برام سختتر کنه و خب حداقل چند وقت از زندگی خودش رو نابود کنه. واقعا بزرگترین ترسم در حال حاضر اینه که پایانی مثل پایان ویرجیینیا وولف داشته باشم.
من خیلی با نوع پایان ویرجینا وولف مشکلی ندارم و حتی استقبال میکنم اما هیچوقت دلم نمیخواد روز قبلش برای کسی نامه بنویسم که عزیزترینم تردیدی ندارم که دوباره ... و در نهایت مجبور بشم توی احتمالا سختترین شب زندگی رو برای خودم سختتر از چیزی که هست، بکنم. بماند که چه اتفاقی ممکنه برای اون آدم بیوفته.
با وجود اینکه اونارو از ته قلبم دوست دارم اما خیلی از اوقات از کوره در میرم. در مقابل خیلی از حرفا، ناخودآگاه عکس العمل نشون میدم. بعضی اوقاتم نمیتونم با توجه به اون آشنایی اون دو نفر با امیرسام دارن، توضیحات بیشتری در مورد اینکه چقدر فشار حاصل از رابطه دوستی ما بوده رو بهشون بدم. برای همین سعی میکنم سکوت کنم و خب گاها با بعضی از جملات مرموز حرفمو بهشون بزنم که طبیعتا نتیجه خاصی نداره.