دومینوی اتفاقات چیزی هستش که نه فقط توی زندگی من، توی زندگی همه وجود داره. کسی نمیتونه منکر این قضیه بشه که اتفاقاتی هستند که وقتی پشت سر هم میوفتن باعث بوجود اومدن نتایجی میشن که حتی اگر یکیشون هم رخ نمیداد، نتیجه جور دیگهای میشد.
خب این یه موضوع روشنه اما چیزی که این وسط گنگ و مبهمه دقیقا زمانی هستش که آدم متوجه این دومینوی اتفاقات میشه. اگر از اون آدمهایی هستید که وقتی این دومینو در حال حرکته بهش پی میبرید که واقعا خوش به حالتون و اینکه من اصلا تجربه همچین چیزی رو ندارم. من از اون آدمهایی هستم که وقتی این دومینو حرکتش تموم شده و یه سری گرد و خاک بلند شده، کم کم فرو میشینه، تازه میفهمم که دقیقا چی شده.
به نظرم خیلی دیره. آدم هنرمند و باشعور باید بتونه قبل از هر چیزی این سلسله اتفاقات رو ببینه و تصمیم مناسبی در موردش بگیره. برای کسی هم مثل من هم که نمیتونه ببینه باید آمادگی پذیرش اونارو داشته باشه. البته که شاید این مجموعه اتفاقات نتیجه مثبتی داشته باشه اما اکثرا چیزی که من دیدم همواره افسوس و ای کاش و اینا بوده.
همیشه افسوس در مورد تک تک دومینوهایی که باید حواسم بهشون میبوده که نبوده. مثلا ای کاش که اون شب جور دیگه رفتار میکردم. ای کاش که جای کلمه آره میگفتم نه. نمیشه که اشرف مخلوقات بود و در یک زمان و مکان خاص گفتن و نگفتن یه کلمه تموم مسیر زندگی آدم رو عوض کنه. مثل این میمونه یه سنگ لای ریل بتونه کلا قطار از مسیر خارج کنه. نمیشه. اصلا منطقی نیست.
یکی نیست به من بگه کدوم یکی از اتفاقات زندگی منطقیه که این یکیش باشه؟
اساسیترین دشمن منطق همیشه احساسه. خیلی جمله کلیشهای و به دردنخوریه ولی درسته. هیچوقت هیچ چیزی با احساس سر جاش نمیمونه. هیچ اتفاقات مثبتی با احساس نمیوفته. حتی اون لحظههایی که آدم موفق میشه و فکر میکنه شور و احساس اونو به سمت پیروزی و موفقیت سوق داده هم درست نیست. دقیقا همون لحظههاست که منطق گوش احساس رو میگیره و بهش فشار میاره که همه چی درست بشه. روزی که احساس اینقدر بزرگ بشه و جای منطق و فکر رو بگیره همه چی خراب میشه. دقیقا همون تلنگری هستش که اون دومینوی لعنتی رو راه میندازه تا همه چیو نابود کنه. کدوم درد بشریت با احساس حل شد که باید نسبت به شروع احساسی پدیدهها آدم خوشبین باشه؟
هیچی. واقعا هیچیا. همیشه همین وضع هست و من غر میزنم ولی دوباره که توی موقعیتش قرار بگیرم گند میزنم توش چون لحظه فکر میکنم این منطق و شور ناب متشع از هوش سرشار و منطق والای انسانیه. زااارت؛ این همون احساسه نفهم. نفهم که شاید یه روز بفهمی که نمیفهمی. که احتمالا هیچوقت نمیفهمم که نمیفهمم.
این پاراگرافای آخر دقیقا نفهمیدم چی شد اما منظورم اینه که هر چی میکشم از احساسه. میدونم که کل وجودیت من یه تیکه روحه که حالا یه سریا میگن کلا 21 گرمه اما کلا همین روح. گاهی آرزوی نداشتن همین روح رو میکنم. واقعا بعضی وقتا یه کالبد بیثمر بودن از امکانی که نتونی ازش استفاده کنی خیلی بهتره.