شهریور یا سپتامبر؛ اصلاً هر چیزی که دوست داری اسمش را بگذاری، برای من ماه خوبی نیست. هیچوقت اتفاق خوبی برایم نیفتاده. حتی هوای بارانی این ماه ملعون هم هیچوقت برایم یادآور اتفاق خوبی نبوده. با هیچ متر و معیاری، هیچ جوره، نمیتوانم خاطره خوبی از این ماه پیدا کنم. و با بخشی از وجودم میدانم که در آینده هم قرار نیست چیزی تغییر کند.
همیشه امیدوارم آنقدر عمیق به خواب بروم که وقتی این کثافت محض تمام شد، از خواب بیدار شوم.
شاید خرافاتی باشم، شاید هم دارم اغراق میکنم. شاید بیشتر از هر چیز دیگری، نبودن آرجان را برای خودم بزرگ کردهام. شاید دارم احساسات برادرانهای را که نسبت به او داشتم، سالهاست جایی در خودم پنهان میکنم یا شاید فقط وقتی سالروز مرگش از راه میرسد، همهچیز دوباره فوران میکند و یادم میاندازد که چقدر به نبودنش عادت کردهام.
و شاید تلخترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه آدم میتواند به نبودن یک نفر عادت کند، بدون اینکه هیچوقت واقعاً نبودنش برایش عادی شود. گاهی فکر میکنم آدمها واقعاً نمیمیرند؛ فقط از شکل حضورشان کم میشود. اول صدایشان میرود، بعد تصویرشان، بعد عادتهایی که با آنها ساخته بودی. یک روز به خودت میآیی و میبینی دیگر نمیدانی اگر آرجان اینجا بود، دقیقاً چه میگفت. فقط یادت مانده که احتمالاً چیزی میگفت که باعث میشد بخندی.
این قسمت از مرگ، از خود مرگ هم غمانگیزتر است.
اینکه یک نفر آنقدر از زندگیات حذف شود که حتی خاطرهاش هم شروع کند به محو شدن.
من بیشتر از نبودن آرجان، از فراموش کردنش میترسم. از روزی که دیگر نتوانم صدایش را در ذهنم درست بازسازی کنم. از روزی که چهرهاش را ببینم و چند ثانیه طول بکشد تا بفهمم دقیقاً چه چیزی در این صورت آشناست. از روزی که کسی اسمش را بگوید و اولین چیزی که به ذهنم میرسد، مرگش باشد، نه خودش.
شاید برای همین است که هر سال شهریور که میرسد، همهچیز دوباره زنده میشود.
نه خود آرجان؛ چیزی شبیه به سایهای که از او باقی مانده. شایدم نگاهش در اندک دقایق قبل از مرگ.
باران که میگیرد، بیاختیار دنبال نشانهای میگردم. انگار قرار است یک گوشه ایستاده باشد و مثل همیشه، بیخبر از همهچیز، منتظر بماند تا من برسم. انگار مرگ میتواند یک اشتباه باشد. چیزی که یک روز کسی متوجهش شود و بگوید: «ببخشید، اشتباه شده. آرجان هنوز زنده است.»
اما هیچکس نمیآید و این شاید بیرحمانهترین ویژگی مرگ باشد؛ اینکه هیچ توضیحی برای خودش ندارد. فقط اتفاق افتاده است.
بعد از آن، دنیا با بیشرمی کامل ادامه پیدا میکند. مردم خرید میکنند، اتوبوسها حرکت میکنند، کافهها شلوغ میشوند، کسی عاشق میشود، کسی از کسی متنفر میشود و یک نفر جایی، برای اولین بار، اسم بچهاش را آرجان میگذارد و بیآنکه بداند این اسم برای من چند سال است که شبیه یک قبر است.
من هم ادامه دادهام.
این شاید چیزی باشد که هیچوقت نتوانستم دربارهاش با کسی حرف بزنم. من بدون آرجان زندگی کردم. آرجان همنشین تنهاترین سالهای زندگی من بود.
خندیدم. سفر رفتم. کار کردم. آدمهای تازه شناختم. حتی روزهایی بوده که اصلاً یادم نیفتاده است و درست همین روزهاست که بیشتر از همیشه احساس گناه میکنم.
چطور ممکن است کسی که یک روز بخشی از زندگیات بوده، تبدیل شود به چیزی که میتوانی چند ساعت، چند روز یا حتی چند هفته فراموشش کنی؟ شاید این همان عادت کردن باشد.
و من از خودم بدم میآید که به نبودنش عادت کردهام.
گاهی دلم میخواهد شهریور تمام نشود. نه از این جهت که دوستش دارم، دقیقاً برعکس. دلم میخواهد در همین ماه لعنتی بمانم، در همان روزی که آرجان هنوز نمرده بود در همان چند ساعت قبل از اینکه جهان تصمیم بگیرد او دیگر نباشد.
در نهایت هم باید بگم لعنت به شهریور سال 90 و زندهباد آرجان عزیزم.