آقای «هـ» همیشه صبحا ساعت 4:15 از خواب بلند میشود. تقریبا با هر مقدار ساعت خوابی که هـ میتونه در طول شبانه روزهای مختلف تجربه کنه اما هیچگاه راه نفوذ احساس رو به هیچ عضلهای از صورتش نمیده، خشک و بیاحساس!
حمام، قهوه و سیگار!
حمام، قهوه و سیگار!
هر روز، بدون تغییر. انگار با کوچیکترین تغییر بخش از وجود آقای هـ بیمعنی میشه. دقیقا همون آدمی که تا چند سال پیش از انجام کارای روتین فراری بود و بهترین موقعیتهای زندگشیو برای تجربه فرصتهای نو و ماجراجویی از دست داده حالا بیش از یه گربه که به خواب نیاز داره، به انجام کارای روتین و تکراری عادت کرده.
آقای هـ توی در دفتر بیمه در طبقه چهاردهم یک شرکت بزرگ بیمهای کار میکنه. تنها توی یه اتاق سه در دو در انتهای راهروی سمت راست. همیشه از اینکه اتاقش بهش آرامش خاصی میده شکرگزاره. سکوت و نگاه همیشگیش به واسطه اتاق کوچک انتهای راهروش خیلی وقته که همکاراش رو آزار نمیده. خودش هم این موضوع رو میدونه. احتمالا به همون دلیلی که وجود آقای هـ توی شرکت حس نمیشد. روسای شرکت بیمه حتی زحمت اخراج یا ترفیع به خودشون هم نمیدادن. تقریبا بیشتر اوقات اونو فراموش میکردن. یه جورایی هیچکس حضور یا عدم حضور آقای هـ رو احساس نمیکنه. حتی کاری هم که انجام میده، اهمیت خاصی برای کسی نداره. اون اوایل تو بسیاری از جشنهایی که توسط شرکت برگزار میشد، دعوت میشد اما خب هیچوقت زحمت حضور به خودش نمیداد. الان چند سالی میشه که دیگه حتی به این مراسمات هم دعوت نمیشه.
شایعات در مورد رفتار آقای هـ زیاده. بعضی از قدیمیای شرکت معتقدن آقای هـ از اول اینطوری نبوده. در ابتدا خیلی هم آدم جالبی بوده اما بعد چند وقت تبدیل به این هیولای تنهای کنج نشین شده. یه سری از شایعات میگن زنش چند سال پیش به خاطر سرطان فوت کرده. برخی هم میگن زنش اونو بعد مرگ بچشون ترک کرده. اما حقیقت اینه که آقای هـ هیچوقت زن و بچهای نداشته و همیشه محکوم به تنهایی بوده. تنها من که راوی داستانم و خودش این حقیقت رو میدونیم که یه روزی این تنهایی این قدر برای آقای هـ سخت میشه که اون به یک آن میشکنه و برای همیشه معنای زندگی اونو ترک میکنه. تنهای هـ هیچوقت مجال صحبت در مورد این موضوع رو بهش نداد.
برای هـ سختترین قسمت شبانه روز، شبهاست. عموما روز به هر شکلی باشه برای آقای هـ میگذره اما درست لحظهای که خورشید غروب میکنه و اون به خونه میرسه، گویی 120 کلفت توی دلش شروع به شستن رخت و لباس میکنن. درست از همون لحظه که توی خونه در رو پشت سرش میبنده و چای رو آماده میکنه، تمام افکار به سمتش هجوم میاره. از اینکه برای همیشه از این شهر بره تا یه طناب از سقف به پائین آویزون کنه و خودشو خلاص کنه. توی تموم افکارش نسبت به آینده بهبود اوضاع و همنشینی با یه آدم هیچوقت توی دستور کارش نیست. خیلی وقته که توانایی اجتماعی برقراری ارتباط رو از دست داده.
شبها برای آقای هـ با همین افکار و خیالات میگذره و اون در نهایت جلوی تلویزیون روی کاناپه مثل شب قبل و شبهای بعدی خوابش میبره. تا یه روز بیجهت دیگه رو شروع کنه. در نهایت، تکرار و تکرار.
به عنوان راوی داستان بگم، این داستان همونقدری که خیالیه، بر اساس واقعیته.
شماره بیست و دوم
نوشته شده در 20 تیر 1403
ساعت 17:00 عصر