این چند روز که پردهها رو کنار زده بودم و خودم رو مجبور به سفر کردم که باعث شد تا یه حدی از تمام دغدغه و استرسهایی که زندگی و وجودمو فرا گرفته، رها شده باشم تا اینکه دیروز برگشتم و دیدم دوباره همه چی همونه و این فقط من بودم که یه مدت ازشون فاصله گرفته بودم. در حقیقت قبل از سفر با خودم میگفتم کاشکی میشد وقتی برمیگردم یه مقدار آدم محکمتری بشم و باهاشون بجنگم که به هر صورتی شده، بگذرونمشون. بالاخره باید برای خودم یه چکپوینتی چیزی میذاشتم که از اون نقطه یه استارت دوباره بزنم.
در نهایت، نشد. حجم دلتنگی و فسردگی بیش از حد تحملم بود، مثل اکثر اوقات. انگار هر چقدر که زور میزنم بیشتر نمیشه. نمیدونم این چه دردیه که وقتی بیشتر تلاش میکنی، بیشتر به اون چیزی که میخوای نمیرسی. بیشتر از هر چیز دیگهای از این حال و مود خودم خسته شدم که همش در تلاشم که نفس بکشم، گهگداری غر بزنم و ناله کنم یا نهایتا تو یه سری از مواقع این موضوعات رو فراموش کنم و شروع به زندگی کنم.
جدا از همه این موضوعات اخیر یه حواس پرتی خیلی بزرگی سراغم اومده. در طول شبانه روز بارها اتفاق میوفته که تموم ذهن و روحم انگار منتقل میشه یا جای دیگه و یه قسمتی از خاطرات روزم برام خالی میمونه و هرچقدر فکر میکنم که چه اتفاقی اون لحظه افتاده هیچ چیزی یادم نمیاد یا مثلا خیلی وقتا میشه که کسی باهام حرف میزنه متوجه نمیشم که منظورش با منه. من اصلا ظرفیت این حجم از اتفاقات رو ندارم. احساس میکنم که کوههای المپ رو با همه خدایان دارم به دوش میکشم و بدتر از اون، هیچ ایدهای ندارم که پایان این راه کجاست؟
این درسته که هیچوقت همه چیز بر وفق مراد آدم نیست اما جدی این حجم از بدبختی و بگایی دقیقا کی قراره تموم شه؟ حالا این تموم میشه یا من زودتر تموم میشم.
از اونجایی که پیش آدمایی که میشناسن منو اونقدر راحت نیستم عکسی از سفرم بذارم، پس این عکس از سفر اخیر بهترین جایی که میتونه قرار بگیره همینجاست؛
