هر چند میدونم که با گفتنش اتفاق خاصی نمیوفته، هیچ چیزی تغییری نمیکنه اما اگه نگم یا اگه ابرازش نکنم توی همه وجودم گیر میکنه، توی گلوم میمونه و به مرور خفم میکنه. بعد کم کم از تو میخوره آدمو و میچلونه. در نهایت لاشهای میمونه از آدم که انگار هزاران سال اسیر رنج و بدبختی بوده. انگار سالهاست مثل انسان اولیه توی غار بوده با این وجود که هیچوفت نتونسته از توی غارش بیاد بیرون. لاشهی بیخاصیت و روح بیاهمیت.
یه جور دیگه بخوام بگم، انگار کم کم روح زندگی ازش کم میشه، هر قدمی که برمیداری یه اپسیلون ازش جدا میشه، هیچوقت متوجه نمیشی با هر قدم چقدر رفته اما یه روزی بالاخره قراره خودشو نشون بده. برای من سواله که اگه روح زندگی بره آیا برمیگرده؟ اگه برگرده همون روح زندگی سابقه یا باید از یه روح زندگی جدیدی میزبانی کرد؟
برای من، نزدیک چند ساله رفته. نمیدونم کی متوجهش شدم یعنی یادم نیست که اولین روزی که فهمیدم یه تیکه ازم نیست کجاست. بعضی وقتا میشینم فکر میکنم که توی فلان سال بود؟ نه، توی فلان سال هم آدم غمگینی بودم. خلاصه زندگی من توی غم غوطه ور بوده، همیشه غمگین، ناراحت و ناراضی بودم. البته، برای خودم. برای این نوشتهها. هیچ کدوم از آدمای اطراف من جز شاید موارد خاصی حتی درد و دل کردن منو نشنیدن. حالا میخواد دوست دختر باشه یا دوست صمیمی یا پارتنر یا غریبه. راستش، بعضی وقتا برای این نبوده که نخوام درد و دل کنم، دلم میخواست ولی آدمش نبود. خب از اونورش هم آدمش بود اما دلم نمیخواست. یه موقعهایی نیاز میکردم به اینکه دوست داشته بشم یا مثلا گرامی داشته بشم از طرف حتی شده یک نفر. چیزی توی زندگیم عوض شاید عوض نمیشد اما شاید این حس بوجود میومد که ایول داری راه درستی میری. حالا اینا چه ربطی به این روح زندگی داره؟ داره، وقتی آدم حواسش به خودش نباشه روح زندگیش میره. اگه من چند سال پیش به خودم یه سختی رو متحمل میکردم یا اگه انتخابای بهتری میکردم شاید تازه شاید الان حالم بهتر بود. البته که تجربه من میگه من همیشه آدم غمگینینم اما هیچوقت این حجم از ناامیدی بهم چیره نشده بوده. خلاصه، شکیبایی گونه بخوام بگم، روح زندگی رنگ داره. نه سرخه، نه آبی، نه قرمز و نه هیچ رنگ دیگه. رنگ روح زندگی سبزه.