دوران کرونا کلا دوران عجیبی بود. از همه نظر. البته الان که دارم اینو مینویسم دقیقا نمیدونم که دوران کرونا تموم شده یا هنوز ادامه داره. مثلا یهو دیدین فردا کرونای امیکرون مرگبار گرفتم و دار فانی رو وداع گفتم. خلاصه داشتم میگفتم دوران عجیب از همه نظر بود. اول اینکه به سرعت زود گذشت و من تا به خودم بیام یهو متوجه شدم 2-3 سال گذشته و صادقانه بگم، برای من در بسیاری از امور موفقیتی در پی نداشت. حس سکون بودن داشتم. از تلاش کردن برای کارهایی که آخرش نشد و کارهایی که حتی تلاشی برای انجامش نکردم چون نمیشد تا چیزهایی که توش ناموفق بودم با وجود اینکه تلاش کردم. خلاصه بگم که ریدم. از طرف دیگه، توی همین بعد زمان، اگه لحظهای به تاریخایی که گذشت نگه کنم، متوجه میشم که چقدر نگذر و کند بود همه چی. همش انتظار تموم شدن این داستان کرونا رو میکشیدم. تقریبا از همه نظر دوران بسیار افتضاح و ناموفقی بود، البته تقریبا. از اون طرفم یه سری اتفاقاتی توی زندگی افتاد که برای اولین بار بود و خب از نظر زمانی با کرونا همزمان شد. همه این نقاط روشن کوچک، همه، باعث شدن فروپاشیدهتر از اینی که هستم، نشم.
حالا که الان کرونا تموم شده یا بازم فکر میکنم که تموم شده، من موندم و یه افسردگی شدیدی که از وضعیت 2-3 سال پیش درست شده.همراه این افسردگی یه جور انزوا، استرس و فشار وحشتناکی دارم که باید یه جوری تخلیه کنمشون. چندبار تلاش کردم این افسردگی بذارم کنار یا از انزوا دربیام یا مثلا استرسم رو کم کنم اما باز هم صادقانه بگم نشد. اینجور که حس میکنم کم کم وقتش رسیده یه تکونی به خودم بدم برای بهتر کردن این اوضاعی که پیش اومده. شاید مقصر خیلی از اتفاقاتی که افتاده من باشم یا حتی اصلا من توی این اتفاقات دخیل نبوده باشم اما حقیقتی که وجود داره این هست که کاریش نمیشه کرد.
اینجور بگم از گیم او ترونز،
The past is already written. The ink is dry.
دیگه همین دیگه به نظر میاد باید خودمو تکون بدم و به نظرم آدمهایی تو کنارم در حال حاضر توی زندگیم دارم باید یه ممل بهتری ازم بببین. اینجوری بگم که خودم روم بشه به خودم توی آیینه نگاه کنم.
حقیقتش از اینکه اینقدر این پستی که نوشتم انگیزشی و روبه جلو شد، چندشم شد. :)))