بعضی اوقات دلم نمیخواد چیزایی رو ببینم که مطمئنم باید یه روزی ببینم. هر چی زودتر، قطعا بهتر. همینطوری که بعضی از روزا دلم میخواد تنها باشم. دلم میخواد برم بشینم یه جا فقط و فقط به یه موضوع قشنگ فکر کنم. یه چیزی ورای این دنیایی که توش گیر کردم. بعضی وقتا یه نفر بیاد و حالم بپرسه. بعضی وقتا دلم میخواد از خودم جدا شم و یه مدت نباشم.
تقریبا اینو مطمئنم که هیچکدوم از این بعضی وقتا هیچوفت اتفاق نمیوفته. رسما اوضاع عجیبی برام شده. از یه طرف یه سری چیزا از اطرافیانم میبینم که میخوام خفشون کنم و از یه طرف قلبا یه روزی دوسشون داشتم یا شایدمم دارم. آدم بخواد یا نخواد باید قبول کنه عمر یه سری چیزا تموم میشه. اگه اینو آدم قبول کنه، خیلی راحتتر وارد مراحل بعدی زندگیش میشه. مثلا خیلی خوبه که قبول کنی که رابطت با یه آدم وارد مرحله جدیدی شده و شما هیچکدوم آدم سابق نیستین. نمیدونم، چرا باید به این چیزا اهمیت داد؟