همیشه فکر میکنم که چی میشه اینقدر بچهها خوشحال و سرمست هستند و وقتی همون بچه سنش بالاتر میره اون روح زندگی توش آروم میگیره و دیگه مثل قبلش نمیشه. البته که تو آدمای مختلف، فرق داره اما اگر ازشون بپرسید نسبت به خودشون از یه سنی به بعد این سرمستی کم و کمتر میشه. شاید احتمالا دلیلش این میتونه باشه که همه چی برای بچهها جدیده. از دیدن و تجربه کردن اتفاقات مختلف به سرت روحشون به غلیان میوفته. دستشون سرد میشه، خیس میشه، تپش قلبشون بیشتر میشه و در نهایت یه جور حس دلهره خوب توی وجودشون شکل میگیره.
احتمالا همه ما آدما این حس رو تجربه کردیم. مثل وقتی که با یه آدمی که شدیدا دوسش داریم برای اولین بار هم صحبت شدیم، مثل حس اتفاقی مدتها براش انتظار داشتیم، مثل وقتی که دوستامون سورپرایزمون میکنن و مثل خیلی چیزای دیگه اگه بخوام به جزییات دقیق ازش حرف بزنم احتمالا از اینجا بن میشم. انگار باید به همین مثالها برای رسوندن مفهومم بسنده کنم.
خلاصه یه روزی، یه جایی، با یه نفر یا افرادی برای من این حسها تجربه شده و الان مدتهاست که حتی باد این احوالات بهم نخورده. بیشتر از هر چیزی دلتنگ این چیزام. دلم میخواد از شدت استرس یه اتفاق خوب دست و پام یخ کنه، عرق کنم، دستم بلرزه، قلبم فرو بریزه و اصلا نتونم یه جا بند بشم. برای من همیشه حس خوب زندگی، حس سبز زندگی کردن همینه. اگه میگم برام زنده مونده آسونه و زندگی کردن شده فراموشم، برای اینه که خیلی وقته دیگه اینطوری نشدم.
الان داشتم به این موضوع فکر میکردم من قبلنا خیلی با مزهتر بودم. حس و حال شوخی کردن و خندوندن دیگران از بند بند وجودم میزد بیرون. الان در بهترین حالت میتونم افراد با یه لبخند همراهی کنم. یادم قدیمترها وقتی یه حالی از یه چیزی بهم دست میداد شروع میکردم صحبت کردن و شاد بودن اما الان توی همون موقعیت فقط میشینم به نقطه نگاه میکنم و سعی میکنم بقیه رو نگاه کنم. یه جورایی این اتفاقات برای من سوخت روحی و روانی حساب میشده و هیچوقت از این موضوع خبر نداشتم. درسته که حتی توی نوشتههای 10 سال پیشم هم از این روتین لعنتی مینالیدم اما وسطاش نوشتههام با این شروع میشد که؛
خب بذارید یه سری اتفاق عجیب و جالبی که امروز افتاد رو تعریف کنم ...
اما الان، بذارید جلوی خودمو بگیرم که کمتر غر بزنم!
همونطور که گفتم به نظرم بچهها همیشه توی این فاز هستن و به ندرت پیش میاد از این حال خارج بشن. با پیر شدن این اتفاقات کمتر میوفتن و در نهایت به قول نسیم طالب تبدیل به قوی سیاهی میشن که احتمالا انتظارشو نمیکشن. شاید اینقدر به ندرت بیوفته منجر به سکته و در نهایت مرگشون بشه. شاید و شاید و حتی شاید.
در نهایت همین دستای سرد و خیس از هیجان ورق زندگی رو برمیگردونه. زردی رو سبز میکنه و با نهیب بلند میزنه پس کلت که پاشو خودتو جمع کن، اسکل. من هنوز اینجا هستم. هر چقدرم هیولا باشی بعضی وقتا یه چیزی هست به لرزش درت بیاره. همین!