چند سال پیش که توی دوگانگی فرار از تنهایی و قبول تنهایی بودم، بعضی از اوقات یاد این شعر میافتادم که میگفت:
«آغوشت اندک جایی برای زیستن، اندک جایی برای مردن و گریز از شهر که به هزار انگشت، به وقاحت پاکی آسمان را متهم میکند. کوه با نخستین سنگها آغاز میشود و انسان با نخستین درد»
همیشه به اندازه وحشتناکی جای خالی آغوش گرمی رو حس میکردم که نه از خانواده تونستم دریافت کنم و نه خودم تونستم بهش برسم. البته بعضی از اوقات مثل بغل کردن مل و زدن زیر گریه تو بغل امیرسام و از این جور چیزا پیدا میکردم ولی خب چه فایده که اساسا همه اینا موقتی بود. شایدم اصلا واقعیت نداشت. شاید فشار ذهن خودم بود که باعث شد به خودم تلقین کنم که تو آغوش گرفتن مل، توی دورههای سخت یا گریه اون شب لازمه ولی چیزی بیشتر از یه توهم دورغین ساختگی نبود چون که احتمالا حد ظرفیتم از مدتها قبلش پر شده بود و ناگزیر باید خالی میشد. شایدم واقعیت داشت و تو بغل اون آدمها که قرار گرفتم، تونستم برای چند لحظه آرامش رو پیدا کنم.
درست زمانی که درماندهترین انسان روی زمین بودم، اون اومد و دستم گرفت و دوباره منو سر پا کرد.
نه. قرار بود اینطوری باشه ولی کسی نیومد و کسی دستمو نگرفت. اونجا بود که تموم وجودیت خدا و انسان رو برای همیشه فراموش کردم و دیگه دلم نمیخواست به این حالت بیوفتم که منتظر بمونم. نه منتظر آدم و نه منتظر یه اتفاق خوب، شاید در حد معجزه.
دوره جدیدی از غم توی وجودم درست شد. غم تبدیل به داغ شد و داغ تبدیل به درد. دردش، درد تنهایی نبود. به قول فرشاد، خوشحالی چه باختی میداد، وقتی غم ابروهامو آشتی میداد.
خلاصه، درد این بود که آرامش رو بازم پیدا نکردم. همون درد همیشگی بود. در جست و جوی آرامش و خوشبختی.
برای من البته هیچوقت نخستین درد نبود اما یه دردی بود که باعث شد یه دوره جدیدی تو زندگیم شروع بشه. دورهای که تمایل دارم از هر گونه ارتباطات انسانی فرار کنم و تموم رازهای زندگیمی از دیگران مخفی کنم. شاید کمتر شدن تعاملاتم با آدمهای زندگیم باعث بشه که یه مقداری از اثر منفی خودم رو زندگیشون کم کنه و کمتر خودمو برای رفتار و حرفای اشتباهم مقصر بدونم.
حقیقت، اینه من جدید دیگه من قدیم نیستم. خیلی فرق کردم. حتی با آدم یک سال پیش خودم هم فرق کردم. دیگه دلم نمیخواد منتظر کسی بمونم. دلم نمیخواد دیگه توجه کسی رو به خودم جلب کنم. نه که از این تنهایی لذت ببرما، نه اما فکر کنم این من جدید داره به این شرایط عادت میکنه. بایدم عادت کنم چون بالاخره یه روزی خودمو زیر چراغ برق ولو میکنم.