بعضی وقتا حس میکنم بیش از حد برونگرام. از اونجایی که من همیشه درونگرام و اون یکم برونگرایی هم برای ناخوشاینده میگم چون همیشه توی ذهنم امنترین و بیدغدغهترین نقطه جایی هست که آدم توی درونش سیر میکنه. از نظر ذهنم هر چقدر آدما راجعبهم کمتر بدونن برای همه بهتره و حتی منم ترجیح میدم که راجعبه آدما کمتر بدونم. خیلی از اوقات توی پس ذهنم هم حتی زحمت قضاوت کردن نمیدم. وقتایی که رابطهام با یه سری از افراد از یه حدی بیشتر بشه شروع میکنم توی ذهنم از توصیفات تک کلمهای «آدم خوبیه» یا «آدم بدیه» قضاوت میکنم تا هر چقدر صمیمیتر شدن باعث قضاوت بیشتر میشه. البته خیلی اسمش قضاوت نیستا اما سعی میکنم روی جزییات رفتار یه نفر تمرکز کنم. من خیلی آدم روانشناسی نیستم و دلمم نمیخواد باشم اما توجه به جزییات برام لذت بخشه. شناختن روان به من چه؟
خلاصه وقتایی هستش که سطح انرژیم از یه حدی میره بالاتر و اون موقع هستش که با بحران حرکت به سمت برونگرایی روبهرو میشم. شرایط داخلی رو بخوام توصیف کنم با برونگرایی، مغزم مثل یه هواپیمای در حال سقوطی میمونه که همه چراغای خطرش روشن میشن و همینطوری پیغام «خطر، خطر، خطر و خطر» رد و بدل میشه. حس میکنم این انرژی بالاتر از حدی که توی وجودم دارم باید هر چه سریعتر به محیط و اطرافیانم انتقال بدم. چراشو حتی نمیدونم و حتی خیلی زیاد بهش فکر نکردم اما هر چیزی که هست باید احتمالا سطح بیش از حدی از برونگرایی بیجهت من باشه. معمولا این عملیات برونریزی برونگرایی اکثر اوقات با موفقیت انجام میشه و اون هواپیمایی که اولش گفتم در نهایت در پاسی از شب به آرامی بر باند همیشگی خودش فرو میاد و با جمله «چه غلطی بود کردم؟» همه مسافراش رو پیاده میکنه.
اما این بدترین حادثهای که میتونه رخ بده نیست و همیشه حوادث بدتری از این تغییر درونگرایی به برونگرایی پیش میان. مثلا وقتایی هستن که توی انتقال برونگرایی به محیط اطرافم به دلایل مختلف ناکام هستم و سازوکار دفاعی شدیدی توی مغزم شروع به فعال شدن میکنه که دقیقا از این جمله که «فعلا نباید از گها بخوری» سرمنشا میگیره.
حتی موقعهایی هم هستش که تمام شرایط و محیط اطرافم اتفاقات رو برای بیشترین حد برونگرایی و رسوایی آماده کردن اما هییچ اثری از من پیدا نمیشه. بهش میگم حالا یه کم خودتو بروز بده چس نکن اما باز هم خبری نمیشه و اینجور موقعها کل اون هواپیمای در حال سقوط تبدیل میشه به دخترک کبریت فروشی که آخرین بستههای کبریتش زیر بارون خیس شده و دیگه هیچکس ازش نمیخره.
خلاصه بخوام جمع بندی کنم تمام این اراجیفی که احتمالا دو-سه دقیقه از وقت شما رو در راستای زندگی بیجهت من گرفت، میگم که توی همه این سالها تنها چیزی که باعث شده همین معدود آدمهایی که من رو توی زندگیشون بپذیرن کسایی بودن که به نظرشون این تضاد رفتاری و اخلاقی داشتنم، جذاب و شاید قابل درک بوده. کمتر جذاب بیشتر قابل درک!