من خیلی پیتزا دوست دارم و وقتایی که ناراحتم یکی از راههایی که خودمو آروم میکنم پیتزا خوردنه. البته به صورت عادی پیتزا نمیخورم معمولا اندازه 2-3 نفر مواقع ناراحتی پیتزا میخورم. امشبم در اوج ناراحتی به خودم قول دادم برم پیتزا بخورم. اینم بگم من همیشه دوتا قانون درباره پیتزا دارم؛
اولیش، هیچوقت نباید به پیتزا سس زد چون به قدر کافی خوشمزه هستش و دومیش، بیرون پیتزا خوردن رو حتی تو ماشین به خونه پیتزا خوردن ترجیح میدم.
خلاصه با این دوتا قانون رفتم و پیتزا خوردم. یکم حالم بهتر شد و بعدشم رفتم محله کودکی یه کمی چرخیدم و یکم از خیابوناش لذت بردم. بعضی وقتا این کارا تا یه حد قابل قبولی آرومم میکنه و یه کم از استرس و فشار روم کم میکنه. در حال حاضر فکر کنم این تنها چیزی هستش که تو این شرایط میتونه آرومم کنه.
ولی خب بعضی وقتا هم اوضاع اونجوری که باید پیش نمیره. مثلا نشستی داری تو ماشین پیتزا میخوری و آهنگتو گوش میکنی و توی دنیای خودتی، یهو میبنی دو نفر دارن سفت همدیگه رو بغل میکنن. قشنگ یجوری بغل میکردن که انگار آخرین باری هستش که همدیگه رو میبینن و خیلی دلم خواست. آخرین باری که از ته دل بغل شدم شاید بگم 3-4 ماه پیش بود و بعد از اون هیچ بغلی که به ذهنم مونده باشه، انجام نشده. یا از چیزای مرخرفی که امشب دیدم بچههایی که سرچهارراه کار میکنن. یکیشون واقعا خوشگل بود و واقعا به خودم لعنت میفرستم که چرا هیچوقت براشون غذایی تو ماشین ندارم. البته هزارتا چیز دیگه هم هست که حالا اونقدر ارزش گفتن نداره.
و موضوع بعدی، در مورد اون دوستم به اسم پگ هستش. خب گفته بودم که چقدر وقتی پگ رفت ناراحت شدم و چقدر بعد از چند سال دیدنش خوشحالم کرد. حقیقتش من خیلی خیلی پگ رو دوست دارم. داستان آشنایی من و پگ برمیگرده به حدود 9-10 سال پیش، سال اول کارشناسی. نمیدونم چی باعث شد اینقدر صمیمی باشیم و چی باعث شد که یهو دیگه باهم حرف نزنیم. اما از وقتی که چند سال پیش دوباره باهم صحبت کردیم انگار همه چی پاز خورده بود. فقط اشکالش اینه اون سر دنیاست و من این سر دنیام. به هر حال همیشه به عنوان یکی از نزدیکترین آدمایی زندگیم سعی میکنم نگهش دارم یعنی قول میدم دیگه نرینم. خب پگ کلا چندوقتیه خیلی ناراحته و بدتر از ای ناراحتی من هیچکاری ازم برنمیاد براش انجام بدم. نه میتونم نگرانیش رو کم کنم و نه کاری ازم برمیاد و همینقدر احساس به درد نخور بودن میکنم.