این چند وقت اخیر نه حال و حوصله نوشتن، داشتم و نه، قصدشو اما اتفاقات یه جوری هی پشت سر هم افتاد که نیاز داشتم با یه نفر حرف بزنم و اون یه نفر هیچوقت وجود نداشت. پس دیدم بهترین راهی که تا یه حدی میتونم حرفامو بزنم و خودمو تخلیه کنم همین نوشتنه.
یه چند روزی هستش که وارد سی سالگی شدم. امسال اولین سال تولدی بود که نه شمعی فوت کردم، نه آرزویی کردم و نه حس خاصی داشتم. تعداد افرادی که تولدم رو بهم تبریک گفتن بدون اغراق به انگشتای یه دست هم نمیرسه. راستش من انتظاری هم از کسی نداشتم. نه که بخوام مظلوم نمایی کنم چون این تصمیم خودم بوده که بخوام از زندگی آدما خارج بشم و نه اونا کاری به من داشته باشن و نه من به اونا. به هر حال چیزی بود که قابل پیش بینی بود ولی مشکل در حال حاضر چیز دیگه هستش.
داستان دقیقا از جایی شروع شد که حدود دو هفته پیش داشتم خودمو برای اتفاقای ماه آینده و بدبختیهای جدید زندگیم حاضر میکردم که کابوس همیشگی سراغم اومد. منظورم از کابوس دقیقا خود کابوس هستش البته یه کابوس تکراری. نمیدونم چه وضعیتی هستش که هر چند وقت یه بار یه خواب تکراری رو با عوض شدن یه مقدار از جزییات میبینم. وقتی از هم خواب بیدار میشم هم حالم خیلی دگرگون شده و هم انگار همین الان از زیر کلی مشت و لگد بیرون اومدم و حس کوفتگی دارم. چیزی که من بهش عادت کرده بودم این بود که این کابوس رو شاید هر دو ماه یه بار ببینم و بعدش تلاش کنم به حالت عادی برگردم.
طبق معمول هم وقتی دو هفته پیش بعد از مدتها با این داستان هیولایی وجودم روبهرو شدم، سعی کردم خودمو جمع و جور کنم و به روی خودم نیارم که چه اتفاقی افتاده ولی این دفعه از اون دفعهها نبود. تقریبا از دو هفته پیش هر شب این خواب تکرار شد و شد و شد. دیشب جزییات خواب به ترسناکترین شکل ممکنش تغییر کرده بود.
توی تموم این شبا کلیت خواب تکراری بود الا دیشب. بزرگترین تغییری که نسبت به شبای گذشتهاش داشت، این دفعه توی خواب میدونستم دارم خواب میبینم. تمام تلاشمو برای بیدار شدن میکردم اما نمیتونستم. انگار که مغزم به همه وجودم فرمان داده بود که باید زجر بکشی. همیشه شاید چند ثانیه بیشتر از اون خونهای تو خوابم توش گیر میکردم رو بیشتر یادم نمیمونه اما این بار، با آگاهی کامل داشتم قاب عکسا، کشو، پلههای سالن و تموم اتاقا رو جست و جو میکردم. دقیقا نمیدونم دنبال چی بودم اما میدونستم که باید سریعتر چیزی که میخوام رو پیدا کنم تا قبل از اینکه با اون آدمی که توی اون خونه زندگی میکنه دوباره روبهرو شم. بله، دوباره.
و مثل همیشه وقتی از اون خونه بیرون میام با ترسناکترین خاطرات زندگیم روبهرو میشم و در نهایت در انتهای خواب هم یه آدم تکراری باید بیاد منو بکشه تا کابوس تموم شه.
هر بار این لوپ کابوس برام تکرار میشه انگار یه تکه از روحم کنده میشه. وقتی هی این فرآیند تکراری میشه تموم روح و وجودم شکسته میشه. تموم دردهای اتفاقات توی خواب رو انگار با کیفیت چند برابری تجربه میکنم و واقعا گاهی اوقات که از خواب پامیشم، بدنم کبوده.
تنهایی در 30 سالگی و این خواب همش دست به دست همدیگه داد که خودمو یه بار دیگه گم کنم. نمیدونم، شاید یه روزی جرات کردم که با جزییات بیشتری راجعبهش صحبت کنم اما تنها چیزی که میدونم اینه که توی این قفس گیر افتادم و احتمالا راهی به بیرون دیگه نیست.