خب، خبر اینو بگم برای سومین بار کرونا گرفتم و این در حالی هستش که سه دوز واکسن زدم و ماسک میزنم. قشنگ سیستم دفاعی بدنم در مقابل کرونا همه با هم یک صدا با صدای شماعی زاده میخونن؛
ما که تعارف نداریم، ما که تعارف نداریم.
در نهایت خب یه بار دیگه مریض شدم. داشتم به این موضوع فکر میکردم که چیکار کنم از این وضعیت کرختی خارج بشم که به جواب خاصی دست پیدا نکردم و در نهایت بازم موندم تو همون حالت کرختی ولی چند وقتی هستش که سعی میکنم با همه اطرافیانم مهربون باشم چه اونایی که قلبا دوسشون دارم و چه اونایی که هیچ حسی بهشون ندارم. حس میکنم بیشتر از هر چیزی این مدت نیاز دارم حال یکی دیگه رو خوب کنم تا حال خودمو. یعنی به نظرم اینکه بتونم حال یه نفر دیگه رو خوب کنم بهم یه مقدار حس مفید بودن میده. یه چند نفر تو اطرافم بودن اما در آخر به دلایل مختلف قضیه کنسل شد. مثلا اینکه اوکی، حالا چجوری میخوای حالشو خوب کنی؟ یا مثلا خیلی آکوارده که وقتی با یکی بسیار بسیار بسیار غریبه هستی، بری حالشو خوب کنی. دیگه، یا اینکه از توانم خارج بوده. حتی یه موردم دیدم بیشتر از اینکه حالش بد باشه داشت ادا در میورد، که خیلی چیز عجیبی نیست. به هر حال این شد که تصمیم گرفتم فعلا کار خاصی نکنم. البته کار دیگهای از دستم برنمیاد، صرفا همین مهربون بودنه چهرهی هیولایی که تومه رو نشون نمیده.
این چند وقت بیشتر از اینکه با کسی صحبت کنم وقتمو کذاشتم روی نوشتن. نه اینکه قراره به جایی برسه اما هیچ آدمی تو زندگیم نیست که بخوام اسمشو بیارم و بگم من بدون کوچکترین سانسوری میتونم خودمو بذارم جلوی این آدم. البته دوست دختر قبلیم، بخونید "گ" اینطوری بود ولی خب دیگه نیست. در مورد اون فردی که خیلی باهام صمیمیه و خیلی دوسش دارم و با اینکه بیشتر از همهی آدما میدونه، نمیدونم چی بهش بگم. ای بابا الان فهمیدم مشکل شد دوتا، یکش «به کی بگم» و یکی دیگه «چی بگم» شده. پس این قضیه هم کنسله.
خلاصه 99% توییتهای اخیرمو یا درفت کردم یا بعد از چند دقیقه پاک کردم. اینقدر اینسکیور شدم نسبت به حرفام، عکسام، آدمای دورم و مهمتر رفتارام. قبل هر چیزی بشین حساب کن که حالا این حرف کسی رو ناراحت نکنه، کسی برداشتی ازش نکنه یا اصلا شاید یه سری آدما راجع بهش ندون و نباید بدونن. قشنگ حالم داره از این سطح زندگی تیکه تیکه مخفیانه بهم میخوره. اگه واقعا میخواین ببینید چقدر میتونم فیک باشم اینور اونور فقط کافیه یه ممل اینجاست توی توییتر سرچ کنید. تا ببینید چفدر با اینجا فرق دارم.
بعضی وقتا توی توییتر دست و پا میزنم برای پیدا کردن یک هم صحبت برعکسش بعضی وقتا فرار میکنم از هر آدمی. کاملا مودی رو به بایپولار. با تمام این اوصاف، با همه این حال بده و تاریکی و کوفت هزارتا چیز دیگه یه حسی ته ته ته دلم یا حتی مغزم میگه، یه روز خوب میاد. بعضی وقتا برای ادامه دادن هم شده دلم میخواد به این حس گوش کنم شاید یه راه فراری باشه یا شاید یه راه کنار اومدن و یه ذره راحت زندگی کردن. بعضی وقتا در مقابلش فقط و فقط این حس رو سرکوب میکنم که هیچ روز خوبی نمیاد. نگران باش، حل نمیشه.