شنبهها هیچوقت برام روز جذابی نبوده. از زمان دانشگاه تمام تلاشمو میکردم تا جایی که میشه شنبه کلاس برندارم یا اگرم برمیدارم تا حد ممکن دیر باشه. یه مقدارم موفق بودم اما الان که مجبورم هر روز بیام سر کار یه مقدار اوضاع فرق میکنه. هیچ جوره راهی برای خلاصی از شنبههای سخت و طاقت فرسا رو ندارم. البته که اینو بگم که خود تعطیلات برام بده و کلافگی داره در حالی که شنبه برام بدتر و کلافهتره. در هر صورت زندگی بده دوستان.
نمیدونم قبلا اینجا گفتم یا فقط توی اون وبلاگ قبلیم گفتم، وقتی که بچه بودم یکی از اولین کتابایی که خوندم، بابا لنگ دراز بود و قسمت اول کتاب به اسم «چهارشنبههای ملال انگیز» بود و همیشه فکر میکردم، ای بابا این چهراشنبهها چقدر روز مزخرفیه تا اینکه کم کم بزرگتر شدم و دیدم نه بابا از این خبرا نیست، هیچ چیزی تو بد بودن جای شنبه رو نمیگیره البته در صورت مهاجرت احتمالا شنبهها دیگه اون کارکرد آسایش خرابکنش رو از دست میده و یه روز خوب میشه.
بگذریم، تا همین چند وقت پیش، احتمالا 1 سال پیش، هیچ جمعه شبی نمیشد که ریسک گذروندن شب بدون قرص رو انجام بدم. معمولا به هر دلیلی جمعهها به زور خوابم میبرد و تمام افکار سیاهی که قابلیت اینو دارن که تا چند روز همه زندگیمو و اطرافیانم رو سیاه کنن، از جلوی چشام رد میشدن. تو این 1 سال اخیر، حالا یه بخشیش به خاطر بودن مل و یه بخشیش هم به خاطر نابودی کامل ذهنی و یه بیحسی، کمتر قرص میخوردم یا حداقل قرصهای سبکتر میخوردم. یه حالتی بود که هم خوابم رو به اندازه میکردم و هم شنبهها حالم خوب بود. الان، نه درست میخوابم نه فرداش حال خوبی دارم. این دو هفته اخیر که خوابام داره با یه شیب مناسبی، نزول پیدا میکنه هم در کمیت و هم در کیفیت، بدن دردای همیشگی داره کم کم میاد سراغم. امروز شدتشون در حدی بود و هست، که حتی وقتی به بدن خودم دست میزنم، انگار دارم به یه جسم خارجی دست میزنم و تقریبا بدون هیچ حسی فقط درد میکنه. از طرف دیگه هم میدونم مریضی خاصی نیست و فقط بدن داغون خودمه که به این روز افتاده و در حال انجام مرگ تدریجیه.
همه اینارو گفتم که بگم اینا هیچ ربطی به موضوع اصلی صحبتم نداره و فقط داشتم ناله میکردم که امروز شنبهاس. چیزی که دوست دارم راجع بهش بنویسم، حس کردنه یا درک کردن از جنس همون حس کردنه. احتمالا زیاد شنیدید که یکی بگه «آره، میفهمم چی میگی» یا مثلا «آره درک میکنم و منم توی همین موقعیت بودم» و از این قبیل جملات که مضمونش اینه که طی یه سری فعل و انفعالات تجربه مشترک برای آدمهای مختلف اتفاق افتاده و وقتی در مورش با هم حرف میزنن، متوجه این اشتراک میشن. میدونم خیلی سخت توضیح دادم اما باور کنید بهترین تلاشمو کردم.
در همین راستا که گفتم بعضی از آهنگها با یه سرعت وحشیانهای پرتم میکنن به یه سری خاطرات مبهمم و ناراحت کننده. گاهی اوقات محتوایی این آهنگها باعث این اتفاق میشن و گاهی اوقاتم خاطراتی که در اطراف این آهنگها شکل گرفته، مضنون اصلی این جنایت میشن. این خیلی تجربه دردناکیه برای من. فرض کن تمام روز در تلاش برای فرارا از این چیزا باشی و در نهایت وقتی که فکر میکنی به یه نقطه امنی رسیدی و میتونی با یه آرامشی برای چند دقیقه شده هم یه مقدار موسیقی گوش کنی، میاد سراغت، میاد که پاره و پورت کنه. میاد که جرت بده. بعدشم که میای از شرش راحت شی میشه اعتیاد. هی گوش کن هی گوش کن، اینقدر گوش کن آخر خودت خودتو با دستای خودت پاره کنی.
در نهایت که راست میگه جدایی میل نیست، جدایی درده. غلط کرد که میگفت جدایی درد نیست، میله.