بعد از چهارشنبهها بدترین روز هفته، جمعهاس. کلا هیچوفت از چهارشنبهها خوشم نمیومده ولی خب جمعهها اذیتم میکنه. اینقدری اذیتم میکنه که حتی دل و دماغی برای از تخت بیرون اومدن ندارم. هدفی هم برای ادامه روز ندارم. میشینم تو تخت هی فکر میکنم و هی فکر میکنم. آخر جز اینکه روحم رو تکه پاره کنم، دستاورد دیگهای برام نمیمونه.
مثلا همیشه یکی از گرینههام اینه که جمعهها برم سینما که هیچوقت فیلم خوبی وجود نداره. مثلا یکم برم پیاده روی که تو این سرما لذتی برام نداره. برم بچرخم، کجا بچرخم و برای چی بچرخم. اصلا نمیدونم جمعهها چه بلایی سرم میاد. پر از حس متناقض. دقیقهای دلم میخواد بشینم و سکوت کنم فقط، چند دقیقه بعد همه خشم وجودمو میگیره بعدش احتمالا دلم برای کافههای انقلاب تنگ میشه و این وسط به دنبال هم صحبت، شاید بگردم. همه و همه اینا شاید توی کمتر از 1 ساعت، توی روز جمعه میشه تجربه کرد.
یادمه قدیم جمعههامون خیلی قشنگتر بود. مثلا دور همی پامیشدیم میرفتیم لواسان و اونورا. یا به هر حال به یه بهونهای دور هم جمع میشدیم. توی زمان دانشجویی ما معمولا جمعهها میرفتیم دانشگاه. یه ساختمونی توی دانشگاهمون بود که روزای تعطیل هم باز بود. این ساختمان آیتی، همون ساختمون همیشه باز، قشنگ از خونه برای یه سریامون عزیزتر و امنتر بود. تمام حسهای خوبی که میشد تجربه کرد رو اونجا داشتیم. دوران دانشجویی که بزرگترین دغدغه میشه تحویل پروژه و امتحان و کوفت و زهرمار دیگه که به هر حال یه جوری اونجا جمعش میکردیم. در کل خیلی خوش میگذشت. تا اینکه کرونا اومد و ما هم دیگه دانشجو نبودیم. اینم تبدیل شد به خاطرات دردآوری که افسوسش رو باید خورد. تا بوده همین بوده و منم به شخصه قدر ندونستم.