ویرگول
ورودثبت نام
ممل اینجاست
ممل اینجاستEltanin
ممل اینجاست
ممل اینجاست
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

جسم داده، تومن گرفته!

دقیقا یادم نمیاد توی این 13-14 سالی که مشغول نوشتن این جور چیزا هستم چند بار فرصت و جرات حرف زدن از این موضوع رو داشتم. فرصت از این جهت که همیشه گرفتاری زیاده اما جرات به این دلیل که به قدیمی‌ترین و سخت‌ترین مشکل زندگی من خوش آمدید.
ترس از اضافی بودن یا همون حس اضافی بودن!

به دلایل غیرقابل بیان احتمالا برای همیشه ( منظورم غیربیان بودن اون قضیه هستش) این اضافی بودن از وقتی که یادمه همراهمه. میدونم اگر دارید این متنو میخونید به دلایل مختلفی دارید فکر می‌کنید و احتمالا احساس اشتباه من یکی از دلایله که قویا میگم این طور نیست. هیچوقت یه بچه که درکی از چیزی نداره نمیتونه یهو از ناکجا آباد حس اضافی بودن داشته باشه. پس مطمئن باشید دلیل این موضوع خیلی جدی‌تر از این حرفاست.

با این سابقه گذشته (حتی حالم یه جوریه که نمیدونم سابقه گذشته ترکیب درستیه یا حشوه) در کنار دوست داشته نشدن و محبت ندیدن که باز هم این دوتا زائده‌ی همون مشکل اصلی هستش، این تنها راهی هست که میشه بهم آزار رسوند.

تمام آدمای «لیستی علیه فراموشی» با دادن همین حس اضافی بودن به علاوه یه مقداری سوء استفاده تونسته بودن بهم بیشترین آسیب رو برسونن. آسیب که نه، آزار برسونن. البته غیر از اون لیست آدم‌های دیگه‌ای هم بودن که این حس رو بهم دادن اما خب شاید خیلی وقتا بهش حق میدادم چون خیلی آدم جالبی توی زندگشیون نبودم. کلا آدم جالبی توی زندگیا کسی نیستم. حتی به نظر خودم حتی آدم جالبی هم نیست. ولش کنم بهتره.

خب اگه بخوام این حس اضافی بودن رو توصیف کنم که شما توی زندگی آدما حضور دارید و این حضور شما نه تنها در زندگی اون آدما تاثیر نداره بلکه بیشتر اوقات بار اضافی توی لحظات زندگشیون هستید. شایدم خیلی وقتا به اینجا هم ختم نشه. اونا از شما سوء استفاده می‌کنن و اینجاست که میخوام بگم مثل هرزه‌ای میشید که پول کم گرفته، جسم داده و تومن گرفته.

در کل حالا یه مدتی هست که من با این موضوع کنار اومدم. یه سری از آدما شده ناخواسته این حس رو بهم میدن. به علاوه بعضیاشونم به دادن این حس افتخار می‌کنن. اما خب آخرین نفر هم که این حس رو بهم میداد چند هفته پیش از زندگیم، حداقل توی نگاه من بیرون رفت. حالا دیگه کسی نیست و برای اولین بار توی زندگیم توی جایی وایسادم که ریسک بالایی از منظر آدم اضافی رو دارم.

اگه تنها کسی هستید که نسخه اولیه این متن رو میخونید، کافیه برید سراغ بخش‌های غیر قابل انتشار اما اگه دارید نسخه تایپی و مجازی این متن رو میخونید پس نباید براتون احتمالا چیز مهمی باشه. در حقیقت، در اضافی‌ترین جای ممکن حس اضافی بودن ندارم، البته فعلا. آینده نامعلومه. شاید به زودی باید چتر زردمو دستم بگیرم و راه بیوفتم.

حالا آدمی که اکثر اوقات ناراحته و از وقتی یادشه یکی بوده که بهش اضافی بودن بده و اصلا اساسا دوست نداشته شده، چجوری میتونه خودشو دوست داشته باشه؟ حتی دیگری رو؟ خب چیزی در حد معجزهو

الان شاید خیلی راحت میتونم حرف بزنم اما همین دیشب بغض همه وجودمو گرفته بود و بیشتر از هر چیزی نیاز به یه آغوش برای گریه داشتم. اما مثل همیشه من همون پسرک تنهای به درد نخور بودم. به هر حال دلم نمیخواد خیلی آخرشو احساسی و از ته دل بنویسم. همین کافیه که بگم که عزیزم، من اضافی هستم.

شماره هفدهم
نوشته شده در 14 تیر 1403
ساعت 22:30 شب

۰
۰
ممل اینجاست
ممل اینجاست
Eltanin
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید