یه موضوع آزار دهنده‌ای که تو چند وقت اخیر باهاش درگیر بودم تکراری شدن کانسپت خوابام بوده. با فرض اینکه، خوابای بد عضو جدایی ناپذیر احوالات من شده به قضیه نگاه کنم، باید چند نوع خواب بد ببینم ولی دقیقا مشکل اینجاست که یک خواب تکراری یا بهتر بگم یه اتفاق تکراری توی خواب هر شب بهم هجوم میاره. بغل کردن مل بعد از هر اتفاق توی خوابم بهترین حس غیرواقعی زندگیمه. عجیب‌تر از اون اینه که اتفاقی که داره تو خواب میوفته به خودی خود اصلا اتفاق بدی نیست ولی در حال حاضر تاریک‌ترین آرزوی منه.
چرا تاریک؟ چرا آرزو؟
تاریک از این جهت که اتفاقی که تو خواب برام میوفته در واقعیت چیزی فراتر از غیرممکن هستش. تقریبا از محال میتونه یه چیزی اون‌ورتر باشه. همه‌ی این محالات و تکرار توی شب، باعث تاریکی و سیاهی ذهنم میشه.
اما آرزو از این بابت که مدت‌هاست توی شوق این موضوع هستم که کسی رو از ته دل دوسش دارم و احساس آرامش رو دارم در آغوش بگیرم و به نظرم اون چند ثانیه میتونه معجزه کنه، سریعا نه ولی قطعا.
بعضی از شبا، به خصوص دیشب قبل از خواب قشنگ یه حالی بودم و یه حسی بهم دست داد که با تموم وجود مطمئن بودم که امشبم این قشیه تکرار میشه و مطمئن بودم قطعا به صورت جنازه‌ای که از مرگ برگشته از خواب پامیشم. حقیقتش اینه که باید وقتی از تنهایی خودم میام بیرون و پیش بقیه قرار میگیرم این قضیه رو انکار کنم و این فشاری که از این ترامای تکراری بهم وارد میشه رو صد برابر می‌کنه. خلاصه در چند کلمه بگم، هر لحظه همه چی ناراحت کننده‌تر و سخت‌تر میشه و این منو داره پیر، فرسوده و به درد نخورتر می‌کنه.
از این موضوعم خیلی مطمئنم که انجام هر کاری توی زندگیم منوط به گذروندن این دوره توی سرمه. به هر حال باید یه روزی برسه که این تراماهایی بعد از مل بهم دست می‌ده تموم شه. واقعیت اینه که مل با همه خوبی‌ها و بدی‌هاش به آخر رسیده و حتی انجام وحشتناک‌‌ترین کار دنیا هم باید بعد از این اتفاق بیوفته، متاسفانه.
