بین واقعیت و خیال یک پرده وجود داره که نسبت به شرایط مختلف ضخامتش تغییر میکنه. گاهی اوقات اونقدر ضخیم میشه که دو دنیای متفاوت و به هم نرسیدنی از کیلومترها دورتر مشخصه اما بعضی اوقات اینقدر نازک میشه که هیچ راهی برای تشخصی درهم تندیگی این دو مفهوم پیدا نمیشه.
برای من خیال و وهم یک راه فرار از زندگی روزمره بوده و هستش. هر موقع اوضع خیلی سخت میشد اولین جایی که میخواستم به سمتش بخزم دنیای خیلی خودم بود. انگار از یه آدم ساده و ناراحت و حتی درماند تبدیل میشدم به یک خالق پرابهت تمام عیار و چیره دست. هر چقدر دلم میخواست توی اون دنیاها سیر میکردم. دنیایی که تعداد کمی از آدما ازش خبر دارن و از همون تعاد کم هیچکس در مورد چگونگی و چرخه حیات توش خبر نداره. احتمالا این خالق چیره دست به مخفی کاری هم عادت داره.
امروز برای اولین بار، در حالی که همه سختیها و سیاهیها منو به وهم و خیال سوق دادن، ازش خسته شدم. حس میکنم بعضی وقتا فقط از روی عادت به سمت رویا پردازی قدم برمیدارم. الان بیشتر از هر چیز دیگهای دلم میخواد دیگه به سمتش نرم. درسته که دارم سختترین روزهای زندگیم رو میگذرونم اما برای اغولین بار به دنبال فرار از زندان شیشهای مغزم هستم. نه اینکه توی واقعیت برام ریده باشدن اما دیگه برام تظاهر و جانمایی آدمی که نیستم تنفر برانگیز شده. متاسفانه اینم میدونم که عادتی نیست که به سادگی از بین بره و شاید هم با از بین رفتنش قدرت نوشتن م محور بشه اما باید از بین بره!
شماره یازدهم
نوشته شده در 9 تیر 1403
ساعت 5:00 صبح