شدیدا یه حالیم، بیشتر زمان تعطیلی این چند روز به خواب گذروندم. بیهدف، بیامید و بیفایده. دیشب داشتم با یکی از دوستام صحبت میکردم شروع کرد از تجربیات خودش و اینکه چه اتفاقاتی توی 1-2 سال اخیر براش افتاده میگفت. ازم یه سری سوال راجع اتفاقات چند سال قبل پرسید و بهش گفتم من اون موقع بچه، احمق و آدم غمگینی بودم. الان فقط با اطمینان میتونم بگم بچه دیگه نیستم، شاید احمق ولی حتما آدم غمگینی هستم. در ادامه هم بهش گفتم به خودم قول دادم که برای کسی غر نزنم پس ازم نخواه که بگم که چه بلایی داره سرم میاد و چه گذشته. اونم هیچ اصراری نکرد و فقط با یه سری جملات انگیزشی که تو میتونی و فقط خودت مهمی سعی کرد شاید یه مقدار آب رفته رو به جوی برگردونه. حقیقت این بود که نمیتونستم و نمیتونم. هیچ انرژی برام نمونده.
به نظرم آدم میتونه هر چقدر بخواد غمگین باشه و به زندگیش ادامه بده. غمگینی اکثر اوقات باعث تنهایی میشه و آدم توی تنهایی خودشو بهتر میشناسه. خب من توی این تنهایی قرار گرفتم و خودمو بهتر شناختم. بله، انسان کاملا بیفایدهای هستم، بیفایده. درستتر بگم غمگین و بیفایده.