این آخر هفته هم تقریباً به تمامی در بیماری گذشت؛ و این بار، دستکم، بهانهای جدیتر برای از تخت بیرون نیامدن داشتم. باز هم به این فکر میکردم که باید از آخر هفتهای دیگر شروع کنم؛ خودم را تکانی بدهم، کمکم به کارهایم برسم و در نهایت، شاید بفهمم که اصلاً میخواهم چهکار کنم.
همهی اینها در ذهنم میگذرند؛ تصمیمها، فکرها و وعدههایی که هر بار به فرصتی دیگر موکول میشوند. اما باز هم، چشم باز میکنم و میبینم به آخر هفتهای تازه رسیدهام و قرار است خودم را در اتاق حبس کنم و، بدتر از آن، اسیر چیز کثافتی مثل دوتا شوم.
چه میشود کرد؟ ظاهراً آدم غصهداری هستم که در پی کارهایی بیعلت میرود؛ کارهایی که نه چندان معنایی دارند و نه چندان افتخارآمیزند. و با این حال، انگار همینها هم برای پر کردن این خلأ کافیاند؛ دستکم تا وقتی که آخر هفتهای دیگر از راه برسد.
حالا که این روزها آدمها بیش از پیش از جنگ حرف میزنند، من بیشتر از همیشه سعی میکنم خودم را در برابر وقایع، بیاهمیت جلوه بدهم؛ انگار با نادیده گرفتنشان میتوانم از بار سنگینشان کم کنم و در نهایت، باز هم در همان رود بلاتکلیفی شناور میمانم؛ بیآنکه مقصدی داشته باشم یا حتی بدانم قرار است به کجا برسم.
بیهدف دیت میکنم، بیذوق کارهایم را پیش میبرم و اگر بخواهم صادق باشم، بیهیچ انگیزهای زندگی میکنم. روزها میگذرند، کارها انجام میشوند و من هم فقط همینطوری در میان این جریان دوام میآورم؛ نه آنقدر درگیر وقایع که چیزی را بهجد احساس کنم و نه آنقدر فارغ از آنها که بتوانم به زندگیام برگردم. فقط ماندهام میان این همه خبر، این همه تعلیق و این ناتوانی مبهم در خواستن چیزی؛ انگار زندگی همچنان ادامه دارد، بیآنکه من دلیل چندانی برای ادامه دادنش در خودم پیدا کنم.
غرهای روزمره هر ایرانی.
اما محتوای این پست غر زدن نیست. شاید چون عادت ندارم برای کسی از آنچه درونم میگذرد گلایه کنم، ناخودآگاه هر بار که شروع به نوشتن میکنم، تمام وجودم برای لحظهای به سمت غر زدن میرود و ناگزیر، بخشی از نوشتهام به همین گلایههای پراکنده اختصاص پیدا میکند.
اما اصل ماجرا چیز دیگری است. امروز احساس کردم باید کمی بنویسم؛ نه برای آنکه چیزی را به کسی ثابت کنم، نه برای آنکه پاسخی پیدا کنم و نه حتی برای آنکه حالم را بهتر کنم. فقط دلم خواست بنویسم.
حالا که روی بالکن طبقه پنجم کافهای در مرکز شهر تهران، زیر نور ماه نشستهام، دارم به این فکر میکنم که چه چیزی میتواند این وجود افسردهخو، یا شاید حتی افسردهجوی من را، دوباره به وجد بیاورد؟ چه چیزی میتواند مرا از این رخوت بیرون بکشد و باعث شود چیزی در درونم به جریان بیفتد؟
آدمی که بتواند احساساتم را به حرکت درآورد؟ کسی که حضورش آنقدر واقعی باشد که دیگر نتوانم پشت این بیتفاوتی پنهان شوم؟ اتفاقی، تجربهای، مواجههای که دوباره چیزی را در من بیدار کند؟
یا شاید مرگی زودرس؛ پایانی ناگهانی بر این نابسامانی ممتد، بر این بلاتکلیفی که نه آنقدر دردناک است که آدم را به فریاد بیاورد و نه آنقدر آرام که بشود با آن کنار آمد.
نمیدانم. شاید هم مسئله این نیست که چه چیزی میتواند مرا به وجد بیاورد، بلکه این است که آیا هنوز چیزی در من باقی مانده که بتواند به وجد بیاید.
حتی گاهی این سناریو را هم در ذهنم مرور میکنم که برای مدتی بیشتر میان دنیای ساختگی تصوراتم و دنیای واقعی در رفتوآمد باشم؛ آنقدر که سرانجام، یک روز، دیگر نیازی به بازگشت به دنیای واقعی نداشته باشم و برای همیشه به همان جهان خیالی کوچ کنم. دیوانه شوم و در نهایت، آسایشگاه روانیها، تیمارستان یا شاید خانه سالمندانی مخصوص آدمهای بالای سی سال، خانه امن تازهای برایم باشد.
شاید هم روزی باید زیر همین نور ماه دراز بکشم و با این حقیقت کنار بیایم که دیگر قرار نیست صبحی از راه برسد و من دوباره چشم باز کنم. انگار مرگ هم در میان تمام این احتمالات، آرامآرام جای خودش را باز کرده است؛ نه لزوماً بهعنوان تصمیمی قطعی، بلکه بهمثابه فکری که هر روز بیشتر از قبل به آن برمیگردم.
به قول حسن شماعیزاده، بیشتر از دیروز و کمتر از فردا به مرگ فکر میکنم.