بورینگ

در حال حاضر تنها تایمی که بهم خوش میگذره به نوعی شب‌های چهارشنبس. وقتی که از سر کار هممون می‌ریم تو کافه میشینیم و تا پاسی از شب حرف می‌زنیم. حقیقتش می‌خندیم ولی خب یه شبه و نهایتا 4-5 ساعت. از فرداش دوباره زندگی ادامه داره. دقیقا از دیشب که ساعت 12-1 اومدم خونه فهمیدم زیاد حالم خوب نیست. بی‌حوصلم و صدتا چیز دیگه. از امروز صبح این حس همراهم بوده تا الان، بی‌حوصلگی ممتد و بی‌دلیل. حالا انجام هیچکاری رو ندارم. نه فیلم ببینم نه کتاب بخونم نه برم بیرون. بیشتر از هرچیزی دلم می‌خواست با یه آدمی که از ته دل دوسش دارم حرف بزنم. بعد دیدم همچین آدمی که بخواد با من حرف بزنه زیاد موجود نیست. بعد خواستم با یه آدمی که دوستیم اما نه خیلی صمیمی حرف بزنیم که این مورد چون گزینه‌ای پیدا نکردم تموم شد. بعد خواستم با یه آدمی که توتالی غریبه‌اس حرف بزنم که اینم پیدا نشد.

تمام این افکار که حالا برم با یکی صحبت کنم که داشت تو سرم می‌گذشت یه چیزی رو یادم رفته بود و اونم اینکه من اصلا حوصله حرف زدن دیگه ندارم. دیشب یه نفر خواست باهام حرف بزنه توی ناشناس و یه جوری که منو میشناخت ولی جوابشو از یه جایی به بعد ندادم چون حوصله حرف زدن نداشتم. حرف زدن که حالا نه، چت کردن به خصوص. ترجیح میدم که با یه نفر رو در رو صحبت کنم. توی این هفته یا فکر کنم هفته پیش خواستم به یکی دو نفر بگم بیا ببینیم همو، بیا بریم یه قهوه بخوریم اما سوالی که از تو خودم می‌پرسم اینه که نکنه ممل مزاحمشون بشی. اینقدر این حس بار بودن رو شونه دیگران برام بیگ دیل شده که هیچ جوره نمی‌تونم حلش کنم. اینقدری که از دوستای قدیمیم همه بهم میگن بی‌معرفت شدی فلان شدی یه حالی از ما نمی‌پرسی. حقیقتش به یادشون نبودن نیست حقیقتش همینه که میگم ولی خب به هیچکدومشون هم نمی‌گم نمی‌خواستم مزاحمت بشم، صرفا میگم ببخشید. خب این چند وقت اینقدر تنهایی بیرون رفتم که دیگه برام عادت شده. اینطوری لازم نیست از کسی خواهش کنم که میشه بریم بیرون یا باهام بیای فلان جا. که توی اون بیرون رفتنه آیا من مزاحمت هستم یا نه؟ آیا حوصلت رو سر می‌برم یا نه؟

همین دیگه خلاصه آدم باید با تنهاییش کنار بیاد یا تنها نمونه، البته نه به هر قیمتی.