از دیشب که یه مقدار راجعبه دان و احساساتم در طی اون دو ماه صحبت کردم، حس میکنم یه مقدار همه چی توم بهم ریخته. دقیقا از چند ساعت بعد از اون حرفا انگار لطیفتر و حساستر شدم. تقریبا خیلی از تایم امروز رو با بغض سپری کردم و مقدار زیادی از فکرم درگیر یه سری لحظاتی بود که توی گذشته یه جور حس دلنشینی بهم دست داده بود. قشنگ . احتمالا فراموش نشدنی.
یه سری از صحنهها چه فقط تصویر و چه گاها با صدا برای ابد توی ذهنم موندگار هستن. بعد خب وقتی یه مدت طولانی ازشون میگذره و حسی مشابه اون احساس اون زمان رو تجربه نمیکنم با خودم میگم احتمالا برای همون موقع بود. یه ذره بیشتر که میگذره که میزنم توی سر خودم و میگم ای بابا، گویا فقط همون یه بار بوده. دیگه هیچوقت امکان نداره تجربش کنی.
در همین حوالی، امروز توی مرور این تصاویر هی بغضم میگرفت و هی خودمو جمع میکردم. هی بغض و هی دوباره جمع. هی فشرده و هی باز. قشنگ عین یه بادکنم که داره هر 10 ثانیه با هوا پر میشه و بعد ظرف چند ثانیه شروع به خالی شدن میکنه. در این حد که هر حرف ناراحت کنندهای میتونست بغضمو بشکونه و از شدت ناراحتی هوار هوار فحش بدم و گریه کنم. یه جورایی عین وقتایی که دخترا پریود میشن و هورموناشون بهم میریزه. تقریبا همچین حس و حالی داشتم. نامعلوم و ابری.
به هر شکلی بود امروز رو اینقدر گذروندم که دوباره تنها شدم. درستتر بگم با افکاری که از صبح باهاشون درگیر بودم تنها شدم. یه ذره بیشتر بهشون فکر کردم و اون ناراحتی توی وجودم دوباره بیشتر شد. دقیقا وقتی که تنها شدم، متوجه شدم امروز روزی هستش که به هیچ عنوان دلم نمیخواد باشم. شده با آدمی که از صمیم قلب ازش بدم بیاد، کنارم باشه ولی تنها نباشم. شده یکی که حرفاشو نمیفهمم بیاد پیشم. یکی بیاد بشینه اذیتم کنه حتی.
خب یه ذره حساب سرانگشتی کردم که نه کسی یهویی امروز امکان داره دلش برای من تنگ بشه و نه من رویی دارم که بگردم آدمی از توی کانتکتم انتخاب کنم و بگم همین الان، حتی برای 5 دقیقه توروخدا بذار ببینمت. بذار یه کم بغلت کنم و بعدشم برم. هیچوقت آدم همچین کاری نبودم. از روی غرور بیخود عرض میکنما. البته آدمایی هم غروری نسبت بهشون هم ندارم، متاسفانه کیلومترها اونورتر هستن.
اوضاع روحیم اینقدر بهم ریخته بود که حتی داشتم به این فکر میکردم یه کارتن بردارم و با ماژیک روش بنویسم که لطفا برای دقایقی هم که شده با من تعامل کنید. که البته از اولشم مشخص بود که روی همچین کاری رو ندارم. من حتی دیگه زور تنهایی کافه رفتن و خیره شدن به در و دیوار هم ندارم، چه برسه این کارا. عمیقا هر چی بیشتر میگذره و هر چی بیشتر به اون نقطه نزدیک میشم، توانایی انجام کارای بیشتری رو از دست میدم.
خلاصه امروز هم چه بخوام قبولش کنم و چه بخوام از زیرش در برم همینطوری گذشت. هر چقدرم بگم من تنهایی رو دوست دارم، من محکمم، یه آرامش نسبی دارم یا تنهایی اونقدرم بد نیست، موقعهایی هست مثل الان که درمونده میشم. آدمای دیگه رو طلب میکنم. خب فایده نداره. هیچوقت فایده نداره.