راستش هرکاری میکنم خوابم نمیبره. راستترش حتی دلم نمیخواد خوابم ببره. حس میکنم اگه بخوابی یه تایمی که میتونستم با خودم خلوت کنم رو گرفتم. امروز برام خیلی بد شروع شد. سردردهای زمستونی یه بار دیگه امروز بهم سلام کردن. سردردای سینوزیتی. فوق العاده وحشتناکن. دقیقا اولین جرعهی چاییم رو که دادم پایین یه رگهای از درد به پیشونیم حمله کرد. تو اون تایمی که قرص میخورم تا اولین لحظهای که اثر کنه آرومترین دقایق دنیاست. اینقدر آروم میگذره که میخوام زمین رو گاز بزنم. حتی بعضی وقتا برام بدترم میشه، قرص اثر نمیکنه. یادمه یه روز یه ورق قرص خوردم اما هیچکدوم اثر نکرد و اینقدر درد کشیدم که جانی برای درد کشیدن نمونده بود.
خلاصه هرجوری بود این سردرد رو رد کردم و یکم خوابیدم. جدیدا مهم نیست کی میخوابم و چقدر میخوابم، یه خوابی یا صحنهای هست که میتونه دلم رو تکه تکه کنه، امروزم فارغ از روزای دیگه نبود. شاید بهتر بخش امروز وقت گذروندن با دوستام بود. به نظرم حداقل توی این برفی که میومد خوب شد که کنار هم وقت گذروندیم و یه کمی از خاطرات قدیم رو گفتیم.
و رسیدم به شب، دروغ نگم دو سه باری لیست تلگرامم رو چک کردم که یکی بیدار باشه بتونم باهاش صحبت کنم. به نظرم حتی اگه کسی بیدار میبود اینقدر جرات اینو نداشتم که برم باهاش حرف بزنم. همونطوری که هیچوقت جرات نداشتم با یه نفری که باید صحبت کنم، صحبت کنم. جدی بعضی وقتا جوگیر میشم کارای عجیب میکنم. ولی به هر حال، این شب زمستونیم بیا در تنهایی سپری کنیم، ممل جون. یه روزی هم اینا تموم میشه.